Hakikat Oruçoğlu Şiirleri - Şair Hakikat ...

Mürekkebi tükenen kalemler aşkına
Aşk başa bela imiş,
Ben belamı arıyorum,
Sevdaya tutulmuş meczuplar gibi
Sende ararken teselliyi, yolumu kaybedip
Çöllere süreyim kendimi.

Ey gözlerinde yolumu kaybettiğim yar,
Beyhude o kehribar gülüşlerinin üzüntülerime ne faydası var?

Gönlümün hicrana bulanan demlerinin ayrılık vakti geldiğinde
Gitme dur diyemeyecekse bakışların,
Bakışlarında var olmamın bana ne faydası var?

Sen benim platonik aşkım olmalıydın,
Sokak köşelerinde,
Otobüs duraklarında,
Okul sıralarında,
Hiçbir zaman karşılaşamayacağımız
Bir yol güzergâhında,

Dokunmayın bu gece bana,
Ağlayacak bir hâldeyim.
Gözyaşlarım akmaz belki
Ama içimi yakan bir alev var sanki.
Hüzünden bulutlar sarınmış gönlüm,
Kolay değil vedalar,

Al işte,
Yine uyku tutmuyor gözlerim,
Senin yüzünden.
Ne yana dönsem göğsüm daralıyor,
Ne gönlüm söz dinliyor, ne aklım.
Bir sigara dumanıyla tükeniyorum,

Şimdi bilmem ki,
Karanlık çöktü mü senin de sokağına?
Ben hâlâ köşe başında,
Hiç gelmediğin ve
Beklediğimi hiç bilmediğin
O sarı sıcak sokak lambasının

Şu benim iflah olmaz gönlüm
Gene gidip bir gamsıza vuruldu.
Yetmedi mi çektiğin ki
Yüklenmediğin ne dert bıraktın ne de gam?
Garipler diyarının keşmekeşinde
Say ki sen de bir garipsin,

Ben böyle değildim...
Utangaç bir yüreğim,
Dokunsan ağlayacak tedirginliklerim,
Özlem duyduğum imrenmişliklerim vardı.
Bir baba düşlerdim bana düşkün,
Bir anne düşlerdim elleri saçlarımda,

Benden sonra,
Her şeye eksik kalacaksın,
Artık bir daha
Ellerimi tutamadığını fark ettiğinde
Kendini sorgulamaya başlayacaksın.
Bir bir yüzleşeceksin hatalarınla.

Beni, beni biraz anlamalısın,
Göğsümde büyürken sevdan,
Ta derinlere saplanan,
Bir cam parçası gibisin.
Senden başka merhemi,
Senden başka tedavisi olmayan