Aşk Başa Bela İmiş Şiiri - Hakikat Oruçoğlu

Mürekkebi tükenen kalemler aşkına
Aşk başa bela imiş,
Ben belamı arıyorum,
Sevdaya tutulmuş meczuplar gibi
Sende ararken teselliyi, yolumu kaybedip
Çöllere süreyim kendimi.

Aşk bir ulvi kimya imiş,
Âlimi Kaf Dağı’nda imiş,
Sadak da ok ve yay taşıyan
Avcı olmak gerekirmiş.
Bir ankâ kuşu gibi kendi ateşinde yanıp
Kendi külünden doğmak gerekirmiş.
Aşk başa bela imiş,
Ben belamı arıyorum...

Zifiri karanlıklarda kalsam da
Aklım ağyar olup uçsa da
Ben benliğimi unutup
Sadece sende uslansam da
Ben belamı arıyorum,
Aşk başıma bela olsa da.

Giden günlerim varsın ömrümden olsun,
Ömür benim, can benim, kime ne?
Ağlayan gözlerim harâb olsun,
Nazar benim, aşk benim, kime ne?
Gün gelir pişman olurmuşum,
Kahır benim, sitem benim, kime ne?
Aşk başa bela imiş,
Bela benim, cefa benim,
Ben belamı arıyorum, kime ne...