Habip Altıok Şiirleri - Şair Habip Altıok

Şu uzun gecenin yok mu sabahı?
Körpe çocukların nedir günahı?
Senden dileğimiz budur İlahi.
Kalmasın yerlerde mazlumun ahı,

Mehmedim gidiyor karlar içinde.

Hayata benim de var birkaç sözüm,
Seni sevmeme şart olan olmadı.
Esas bu hayattan korkmamız lazım,
Henüz canlı bir kurtulan olmadı...

Yüzüme güldü, kahkahalar ile,

Yapraklar sessizce inerken
Seninle değişiyordu bu şehir.
Çaldı okul zili…
Dağıldı kalabalıklar
Boşaldı sokaklar
Göz bekler, gönül bekler

Bana özgürlüğü anlat çocuğum.
Ben sana bir türlü anlatamadım.
Ödevlerini verdim yavrucuğum.
Sana haklarını anlatamadım...

"Ali bak" dedim, atı gösterdim.

Derdimi sorsanız açılmaz ağzım,
Konuşmaz dilim, yutkunur boğazım.
Kimseler görmeden ağlarım ama,
Birşey düğümlenir, şurama anne.

Hastanede viziteye çıkarlar,

Bir nimettir bilene, baba ocağı,
Baba ocağında, ana kucağı.
Unutmam o beşiği, salıncağı,
Uyuyunca aklıma, annem gelir.

Yüzüme bakınca, kilomu tartar.

Dünyayı önüme yaptım seccade,
Dağlardan yapılmış bir mihraptayım.
Ellerim duada başım secdede,
İlim Sıfatına itiraftayım,
Araf'tayım...

Semada yanıp sönen kandillerin,
Saba makamında olsun dilleri.
Bülbül figanına açan güllerin,
Adını koyalım,
Aşkolsun...

Dervişlik olaydı tac ile hırka,
ben de alırdım otuza kırka.
Taşıma su ile değirmen dönmez de;
Damlaya damlaya derya olurmuş...

Kızım sana diyorum, gelinim sen anla;

Oğul, seni çok özledim
Gelir diye yol gözledim
Çok ağladım, çok sızladım
Şimdi geldiğine;
Sevinemiyorum oğul!
Baba seni üzemem