Ankara’da Sonbahar Şiiri - Habip Altıok

Yapraklar sessizce inerken
Seninle değişiyordu bu şehir.
Çaldı okul zili…
Dağıldı kalabalıklar
Boşaldı sokaklar
Göz bekler, gönül bekler
Gülen yüzüyle
Çıkar gelir o sevgili
Nereye giderse artık
Alır götürür bizi ayaklar
Bekler bizi caddeler, sokaklar…

Belki bir bahçe, küçük bir kafe
iki sandalye, bir masa.
Kahvem şekersiz değil
İçimde sen varsın ya…
Konuşamaz sanki yutkunurduk
Belki de metroda
Tutunacak yer bulamaz,
Birbirimize tutunurduk.
Şehir akıp giderdi içimizden
Akşamı Ulus’ta yakalardık,

Yokuşu çıkarken el ele
Ankara Kalesi’nde
Rüzgâr yüzümüze çarpar,
Şehir aşağıda kalırdı.
Sessiz bir dua eşliğinde
Ankara’ya tepeden bakardık

Ankara’dayım yine bir akşam vakti,
Ararım gölgeni her köşesinde;
Bir banka oturmuş bekliyorum.
Yanım boş değil, bak güvercinler var
Onlar da sessiz
Ama sen yoksun ey yâr…
Beklerim gelmeni çaresiz…