Duygularımın katili sensin bilesin.
Canıma; hasreti, özlemi düşeren sensin bilesin.
Gözyaşlarımın sebebi sensin bilesin.
Göremedin, sevgiye aç olan beni.
Dünyada köprüleri geçtik de
Sırat köprüsünü nasıl geçeceğiz?
Günahı sevabı bilmedik de
Cehennem ateşinde nasıl yanacağız?
Her zaman, olduğu gibi yine yalnızdım.
Oysa ben,karanlıktan çok korkarım.
Dün gece,yine elektirikler gitti.
İçim ürperdi,kaderim gibi.
İçimi yakan,sigara dumanı değildi.
Senin yokluğundu.
Gözlerimi yaşartan,toz değildi.
Senin yokluğundu,bir tanem.
Ben bu hayatta en çok, yanlış anlaşılmaktan korktum.
Sevdiklerimi incitmekten, incinmekten korktum.
En çokta,kendimi ifade edememekten korktum.
Derdimi kimseye,anlatamamaktan çok korktum.
KORKUYORUM
Derdimi geceye bile anlatmaya korkuyorum.
Kalkar gündüze anlatır diye korkuyorum.
İçini kavurur ama susmak zorunda kalırsın.
Sessiz çığlıklarım çaresiz, gözyaşlarım dermansız.
Güneş, benim için doğdu,yıllar sonra.
Bir yıldır hasret kaldığım, kızım ve oğlum.
Sonunda, kısada olsa gördüm.
İçimde hem mutluluk, hem hüzü kaplıydı, güneş benim için doğmuştu!.
Ruhum ruhuna aşık benim.
Beden ölünce çürür
Ruhlarımız sonsuza dek sever.
Çıkmaz sokağımdaki sevda sensin.
Küllerimden Doğuş
Ben kimsenin eliyle var olmadım,
Kimseye yük olmadan, çalışıp çabaladım.
Bu hayatta çok şeyi kaybettim belki,
Canım çok yandı, hâlâ yanıyor sızısı.
Hayatın en dibini gördüm yine,
Karanlık sırlar çözüldü hece hece.
Meğer ne sahteymiş verilen sözler,
Gerçekler döküldü, bitti bilmece.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!