Güven Kırma Şiirleri - Şair Güven Kırma

Ah be güzel sevgilim,
Artık üzmesen beni,
Bilsen nasıl özledim,
Beni coşkuyla sevmeni.

Ben alışığım dudaklarından dökülen,

Gel de birlikte uzanalım,
Yemyeşil çimenlere,
Sırtımız yerde,
İki elimiz başımızın altında,
Yüzümüz gökyüzüne dönük.

Bu koşu neyin koşusu,
Bu telaş neyin telaşı,
Nerede bitiş çizgisi,
Bu yarış neyin yarışı.

Birbirine karışmış bütün duygular,

Ne yeşilin kıymetini bildik,
Ne de mavinin,
Pembe düşlerimizi,
Siyaha boyadık akılsızca.

Masmavi gökyüzünü sisler,puslar içine sakladık,

Ne Yunus kalmış bu alemde,
Ne de Mevlana,
Boşuna heveslenme,
Kalmaz bu alem sana da.

Giden güzel günleri,

Dudak özler mi dudağı?
Yürek özler mi yüreği?
Odan kapkaranlık olsa da,
Aydınlatır sevdiğinin hayali.

Kutupların soğuğunu hissedersin yalnızlığında,

Seni ister yüreğim,ama sen yoksun,
Yapayalnız bıraktın beni,koca dünyada,
Arasam sorsam seni,ne fayda,
Bulamam ki artık,ne bugünde,ne yarında.

Düşündüm günlerce,gecelerce yaşananları,

Görmedim ömrümde,
Senin kadar vefasızını,
Soldurdun gönlümün,
Baharını,yazını.

Daha fazla yanmasın yüreğim,

İşte bugün doğduğun günle,aynı vakit,
Yaşadığın bunca yılın faturası sırf sana ait,
Geçmiş zaman içinde varsa benim de bir izim,
Benim kalbimde bir yer senin için,her an müsait.

Seni hep kendimden bir parça bildim ben,

Her dem seni yaşadım,
Yüreğimde taşıdım,
Sensin gönül ışığım,
Her adımda yine sen.

Tanrı vermiş bu canı,