Güven Kırma Şiirleri - Şair Güven Kırma

Bu kadar hafif miydi sevgimizin ağırlığı?
Getirdin bana eski dostum yalnızlığı,
Tekrar göstersen de bana karanlığı,
Sızacak ufacık bir ışıktan,bulurum ben aydınlığı.

Çok çelme takıp düşürmek istediler,

Bilinenden değil ki korkum,
Hep bilinmeyenden,
Ansızın gidilip gelinmeyen,
O büyülü sır dolu yerden.

Nasıl bir bulmacadır ki,

Nasıl büyük bir sevda bu,bitmez,tükenmez,
Gönlüme vurduğun zincir kopmaz,sökülmez,
Öyle büyük bir aşkın tutsağıyız ki biz,
Kilitlendi gönüllerimiz,kimse çözemez.

Nasıl bağlandım sana,hiç bilemezsin,

İz bırakır gözlerin,
Baktığın yerde,
Bilmem şifa verir mi?
Sızlayan kalbe.

Haydi bol olsun şansımız,

Volkan olup yakarsın,
Ateşin,korun düşer,içime,
Şimdi yanımda olsaydın,
Öper,okşar,koklardım.

Güzel yüzünü düşünsem yeter,

Tanırım yüreğimi iyi bilirim huyunu,
Nadir de olsa kapılır bazen birine,
Geçer kendinden,uzaklaşır dünyadan,
Görmez olur başkasını,
Sindire sindire yaşar sevdasını,
Kural tanımaz kapılır gider akan nehrin seyrine,

Yaşadığımız hayat içinde her şey göreceli aslında,
Bardağın dolu ya da boş tarafını görme misali,
Öyle bir düzen içinde kurgulanmış ki bu karmaşık döngü,
Ufacık bir karınca bile biliyor,kendi gideceği yönü.

Terk edip gidecek yıllar ne yaparsan yap,nafile,

Ahım olmaz ki kimseye,
Diyemem ki zorla beni sev diye,
Ne yazık ki ben her zaman inandım,
Sevgilimsin,dostumsun,arkadaşımsın diyene.

Yaratılanı hep sevdim,yaratandan ötürü,

Akan sular durulur,
Zaman baştan kurulur,
Gönül yine vurulur,
Aklıma sen gelince.

Hep gönlümün içinde kal,

İki şişe şarap içtim,
Bana mısın demedi,
Gökyüzündeki yıldızların aydınlığı bile,
Karanlığımı aydınlatmaya yetmedi,
Ne büyük sevgim varmış sana karşı,
Aylar,yılları kovalalarken ardı,ardına,