Gururun Gölgesi Şiiri - Mustafa Alp

gururun uğruna
bir yarını daha eksilttin kendinden,
oysa yarın dediğin
iki yüreğin aynı cesarette buluşmasıydı.

sen sustun,
ben içime doğru uzun bir yol yürüdüm.
aynı şehirde,
birbirine değmeyen iki yalnızlık olduk.

bak, yine incindin
en iyi bildiğin yerden,
çünkü insan en çok
inandığı kalbin kırıntısında kanar.

ben sana kızmadım,
kırılmanın dilini öğrendim sadece.
adını anarken bile
sesimi incitmemeyi öğrendim.

unuttun sesimi diyorsun ya,
ben hala bazı geceler
kendi içimde sana rastlıyorum,
bir çayın buğusunda,
bir şarkının en kimsesiz yerinde,
bir dalgınlığın ortasında.
sen çıkıyorsun karşıma,
hiç gitmemiş gibi.

görmez oldun yüzümü,
haklısın belki,
insan bakmaya cesaret edemediğine
zamanla yabancı olur.

ama ben seni
içimde kaybetmedim,
en kalabalık anlarda bile
yalnızlığımın ortasında
sana ayrılmış bir yer vardı.

yalnızlık çare mi diyorsun,
değil elbette.
ama bazen insan
kendi sesine sığınır,
çünkü kimse duymaz
içinde kopan fırtınanın gürültüsünü.

ben yalnızlığı seçmedim,
sen gittin.
o bana kaldı.

bilmez misin sevgimi
bilirdin aslında,
ama bilmek başka,
taşımak başka.

ben seni sevdim
yüksek sesle değil,
ama derin bir susuşla,
gösterişli değil,
ama izi silinmeyen bir gerçek gibi.

bir gün olur da
gururunu usulca yere bırakırsan,
gel.

ben burada olmayabilirim,
ama sana bıraktığım sevgide
bir iz mutlaka kalır.

çünkü bazı sevdalar bitmez,
sevdiceğim.
sadece derinleşir,
ve sessizleşir.