Griden Halliceyiz Şiiri - Mustafa Alp

griden halliceyiz agop,
bir ceviz gölgesinin akşama doğru
uzayan hüznü kadar gri.
bir çeşmenin yıllardır su içmemiş
dudağı kadar gri.

bir anamız vardı.
yemenisi gelincik kırmızısı,
gülüşü buğday sarısıydı.
öldü mü, gitti mi,
yoksa bir dağın ardında mı kaldı,
kim bilir.

siyahtan karanlığız bazı geceler.
kömür değil bu, kuyu değil, zift değil,
bir çocuğun babasını beklerken
büyüyen gözleri kadar karanlık.
sessiz, derin ve uzun.

bir tren geçti içimizden.
ne istasyonu vardı, ne bileti.
bir duman bıraktı yalnızca.
o duman hala kaburgalarımızın arasında
eski bir türkü gibi dolaşır.

griden halliceyiz agop,
ama bakma öyle dediğime.
toprak da gridir bazen,
sonra bir sabah yeşili doğurur.
bulut da gridir, sonra yağmuru.
kül de gridir, sonra ateşin hatırasını.

ben umudu yalnız ağaç dallarında görmedim.
yırtık cebinde son parasını taşıyan adamda gördüm.
ben sabrı dağ başlarında değil,
her sabah aynı ekmeği bölüşen
kalabalık sofralarda gördüm.

siyahtan karanlıktık, doğrudur.
ama gecenin de bir huyu vardır agop,
ne kadar koyulaşırsa koyulaşsın,
bir yerinden horoz sesi sızar,
bir yerinden süt kaynatılır,
bir yerinden çocuklar uyanır.

ve dünya,
anasının sandığından çıkardığı
al yazma gibi serilir önümüze.
birdenbire kırmızı olur,
birdenbire buğday olur,
birdenbire türkü olur.

o vakit anlarız.
griden halliceyiz belki,
siyahtan karanlık belki,
ama içimizde hala
bir avuç güneş taşıyoruz.
kimse görmese de.
kimse bilmese de.
✍️