Gözünü Kapatınca Şiiri - Mustafa Alp

gözünü kapattığında
kaçamazsın kendinden,
en çok da orada yakalanırsın zaten,
çünkü karanlık dediğin
ışığın yokluğu değil,
insanın kendine denk düşmesidir biraz.

sana fırsat vermez mi sanıyorsun hayat?
verir be.
hem de en acı yerinden,
hiç istemediğin bir anda,
tam unuttum dediğin yerden vurur seni.

ayrılık mı?
ha… o bildiğin ayrılık değil işte.
öyle bavul toplayıp gitmek falan değil,
gönlün yorulur önce,
sonra sen bitti dersin.
oysa biten bir şey yoktur,
sadece içinde taşıyacak gücün kalmamıştır.

mesafeler diyorsun.
yok öyle bir şey.
insan en çok yanındayken uzak,
en çok uzaktayken içindedir sevdiğinin.
bir bakarsın,
gözünün gördüğü kadar değil dünya,
yüreğinin yettiği kadardır.

bir yolculuk bu,
bilet yok, valiz yok,
sadece hatıralar cebinde,
bir de söyleyemediklerin.

ne sesini duyabildiğin,
ne gözünün seçebildiği bir yer var ya,
hah işte orası.
en çok konuştuğun yerdir aslında.
vicdanınla baş başa kalırsın,
kimseyi kandıramazsın orada,
kendini bile.

henüz bitmemiş bir ömürsün sen,
yarım kalmış cümleler gibi,
nokta koymayı beceremeyen bir dil gibi.
ama her susuş
bir şey anlatır,
her kırılış
bir şey öğretir.

fark etmen için sunulmaz hayat,
çarpar yüzüne.
al demez,
anla der.

karanan bir kalp mi diyorsun?
iyi
kararmasın da ne yapsın?
ışığı tanımak için
biraz yanması gerekir insanın.

aydınlanmak öyle kolay değil dost,
birkaç güzel sözle olmaz,
biraz yanacaksın,
biraz susacaksın,
biraz da kendinden utanacaksın ki
gerçekten görebilesin.

sevmek mi?
hah… orası en zor yer.
sevmek dediğin
lafla değil,
yürekle yoğrulur.
eline bulaşır,
üstüne siner,
kaçamazsın.

sevgi varsa
yaşarsın.
yoksa.
sadece nefes alırsın.

ve anlatmaya gelince.
herkes anlatır,
ama herkes yaşayamaz.
çünkü bazı şeyler
kelimeye sığmaz,
insanın içine gömülür.

sen yine de anlat,
belki birinin yarasına değersin,
belki biri
kendini bulur sende.

ama en çok da
kendine söyle.

çünkü insan
en zor kendine inanır.