Gözümden Düşen Şiiri - Mustafa Alp

sol yanımı bu kadar hırpaladığına göre,
demek ki en çok oradan girmişsin içeri.
kapıyı çalmadan,
adını sormadan,
ben geldim demeden
bir yangın gibi yayılmışsın içimde.

ama en çok da sessizliğin yakmış beni,
çünkü giden herkes bir şey söyler,
sen susarak gittin.
ve insanı en çok,
yarım bırakılmış cümleler öldürür biraz.

peki bu gözümden düşene ne demeli?
bir zamanlar baş tacı ettiğim,
şimdi bir bakışa sığdıramadığım o insana.
adını anarken bile içimin titrediği,
şimdi dilimin ucuna bile gelmeyene.

ne tuhaf.
insan birini kalbinden çıkarınca
dünyadan da eksiliyor sanıyor.
oysa dünya aynı,
güneş aynı yerden doğuyor,
çay yine demleniyor akşamüstleri
eksilen sadece içindeki biz oluyor.

ben seni sevdim,
öyle laf olsun diye değil,
öyle geçerken uğranacak bir duygu gibi değil
cebimde taşıdığım son para gibi sevdim,
harcarsam geri gelmeyeceğini bile bile.

sen ise
bir ihtimal gibi baktın bana,
olursa olur, olmazsa da canın sağ olsun dedin
insan sevdiğini ihtimale bırakır mı?
bıraktın.

şimdi dönüp bakıyorum da,
meğer ben seni değil,
senin bende bıraktığın hayali seviyormuşum.
sen gitmişsin çoktan,
ben hala senli bir geleceğin peşinde koşmuşum.

sol yanım hala sızlıyor,
ama eskisi gibi değil.
artık canımı acıtan sen değilsin,
benim sana verdiğim değerin
geri dönmeyişi.

ve anladım
bir insan gözünden düşüyorsa,
aslında çoktan kalbinden düşmüştür de
sen en son fark etmişsindir.

o yüzden şimdi
ne sana kızıyorum,
ne kendime küstüm
sadece biraz büyüdüm.

çünkü bazı gidişler
terk ediliş değil,
uyanıştır.

✍️