Gururun Gölgesi 1 Şiiri - Mustafa Alp

gururun uğruna
yarınını ateşe verdin.
bir avuç sessizliğe değiştin
yıllarca kurduğun düşleri.

sonra dönüp kader dedin,
oysa kader,
insanın kendi elleriyle ördüğü
görünmez düğümlerden başka nedir?

bak yine incindin.
hem de en sevdiğin yerden.
gül, dikenine küsebilir mi?
insan, gönlünü verdiği yaradan
kaçabilir mi?

sesimi unuttun.
oysa her akşam
rüzgar senin adını getirirken
ben susmayı öğrendim.
çünkü bazı çığlıklar
dudaktan değil,
yüreğin en kuytu odasından yükselir.

yüzümü görmez oldun.
aynalar bile beni tanırken
sen gözlerini gururuna çevirdin.
ne tuhaftır,
insan bazen hakikati değil,
inandığı yalanı sever.

yalnızlığı dost bildin.
oysa yalnızlık,
kapısını çalana sıcak görünür,
içeri gireni sessizce tüketir.

ben sevgiyi
ekmek gibi bölüştürdüm soframa.
sen gururu,
taç diye başına koydun.
ne yazık.
insanı yükselten başı değil,
eğilmeyi bilen yüreğidir.

bugün var dediğin dünya,
yarın adını bile unutacak.
toprak, padişahın da
dilencinin de ayak izini
aynı yağmurla siler.

ey gönül.
kendini herkese açma.
çünkü her gelen misafir değildir.
kimi gölge olur geçer,
kimi ömründen bir ömür çalar.

ben kırıldım.
ama kırgınlığımı satmadım insanlara.
acımı,
geceye emanet ettim.
ay dinledi,
yıldızlar sustu,
sabah ise hiçbir şey olmamış gibi doğdu.

işte o vakit anladım.
gökyüzü bile
her gece parçalanırken
kimseye şikayet etmiyor.

ne servet isterim,
ne övgü,
ne alkış.
bir avuç vefa,
bir damla merhamet,
bir doğru söz,
bin saraydan değerlidir.

ey gönlüm.
bir daha sev,
ama kendini kaybetme.
bir daha güven,
ama vicdanını başkasının eline bırakma.
çünkü insanı yıkan ihanet değil,
ihaneti görmezden gelen kalbidir.

ve sen.
bir gün geçmişin kapısını çalarsan,
belki rüzgar açar sana.
ben olmayacağım.

çünkü beklemek de ölür.
sabır da yorulur.
ve bazı ayrılıklar,
kavuşmaktan daha sadıktır insana.

sana kin bırakmıyorum.
kin, sahibini zehirleyen
sessiz bir ateştir.

ben yalnızca adını
rüzgara emanet ediyorum.
belki bir sonbahar akşamı
vicdanının kapısını çalar da
içinden sessiz bir keşke geçer.

işte o an anlarsın

gurur,
insanın omzunda taşıdığı en ağır taştır.
sevgi ise
o taşı yere bırakacak kadar cesur olmaktır.

ve ben.

kaybettiklerime rağmen
sevgiden vazgeçmeyeceğim.

çünkü yarayı açan da insandır,
merhemi süren de.

bir gün adım unutulur,
sesim rüzgara karışır,
toprak bedenimi alır.

ama sevmiş olmak.

işte o,
ölümün bile silemeyeceği
tek iz olarak kalır.

✍️