Gülsen Gönenç Şiirleri - Şair Gülsen Gönenç

Bütün şehir acımı görüyor,
Geceleri haykırırken bana eşlik ediyor,
Ama kimse görmüyor, duymuyor.
Şehrin bütün acılarını çekiyorum içime,
Herkes rahat uyusun diye.

Orada minicik bakışlar
Burada dev bir yürek
Bilinmez ki sonrası
Yaşamadan
Derinde
Derinden.

Hayatıma girdin,
Artık hiç çıkamazsın,
Fiziksel bir boşluktur sensizlik kavramı,
İşte bu yüzden sensiz olmak bile güzel!

Ölülerimi sayıyorum, her gün batımı ve şafakta,
Kesikbaşlar, deniz kızları, katiller, deliler, cellatlar,
Yer kalmasa da hepsi sığıyor bu morga.

Yaşamı taklit ediyorum,
Bunu bir ben biliyorum,

Saydıkça bereketi kaçmıyor işte
Her gece saydığım ölülerin
Yenilerini de saydıktan sonra
Ölümle yatıyorum her gece
Her gece ölümle

Çocuk-Adamlar Caddesi'nde,
Zincirleme bir aşk kazası resmediyorum,
Çivilenmiş umutları fırçaya daldırarak;
İbibiksiz horoz,
Kanatsız pegasus,
Yirmiüç ayaklı kırkayak,

Takmadığın taçla onore edermiş gibi
Sen bir prensessin dediğinde
Annesiz minicik bir kedi yavrusu gibi aciz hissediyorum kendimi

Sonsuza kadar mutlu olmak için
Önce bedel ödedi tüm prensesler

Rapunzel saçlarından yukarı çıkan şövalyeye
Demek yıllardır beklediğim sendin
Haydi gidelim hemen buradan dedi

Bakma buraya çıktığıma dedi şövalye
Ben de tutsağım aslında

Huzursuz, derin mavilikte
Minik bir sandal yüreğim
Çırpınıyor
Fırtınada
Tek başına
Beni alsana yanına!

Neye erken vardım
Neye geç kaldım
Diye hep düşünürüm
Severken

Hiç yok mudur bunun