Gülsen Gönenç Şiirleri - Şair Gülsen Gönenç

Hassasiyetlerimle yüzleşiyorum,
Haz bahçelerinin arkasındaki gizli bataklıkta,
Karanlık kılıftaki kaygılarımdan akan irinle yıkanırken,
Yalancı güller koparıp, ümitlerimi gömüyorum.

Bu havayı seviyorum: Aşk var, O yok
Bu havayı seviyorum: O var, Aşk var

Yalan,
Hepsi yalan!
Ben asıl bu çelişkiyi seviyorum.

Zor olan
Olduğu gibi anlatmak değil
Olamadığı için anlatamamak

Olamayan anlarda
Tüm zamanlar

Bazı zamanlarda
Sarı ışıklar damlıyor
Gözlerinden

Çocuklar
Ne kadar çok

Hayır, hayır örtmek istemiyorum
O toprağı üstüme
Açtım işte bir kış günü
Ben bile şaştım halime
Utandım biraz
O yüzden çiçeklerim pembe.

Varlık;
Varlığın içindeki yokluk.
Umarsızlık;
Umarsızlığın içindeki yalan.
Boşluk;
Boşluğun içindeki sevda.

Çarpık çurpuk yaşamlara kulak verirsen,
Dillenmemiş sözcüklere mahkum,
Teslim olmuş temsili aşkları duyarsın.

Bildiğini sananlar bilmiyor,
Bilmediğini sananlar biliyor.

Paranoyalarım
Beni her zaman haklı çıkarır
Birşey kazandırmaz
Hatta incitir, incelltir

Ne yapalım

Yıllarca ben kendimi yıktım, siz beni yıktınız
Ben kendimi yaparken, siz hep sıkıldınız
Baktınız ki toparlandım, kalacağım yalnız
Giderken yüreğime birer kurşun sıktınız.

İstediğin kadar uzat karartma gecelerini,
Bak işte, hala orada,
Uzanmaya cesaret edemediğin noktada,
Işıltılı bir gölge sevdan.