Gülsen Gönenç Şiirleri - Şair Gülsen Gönenç

Gitmene hiç gerek yok canım
Ben gelmiştim
Ben giderim.

Bir gece
Mağarasında uyurken yaralı yarasa
Karanlığını kaybeder
Duvaralara çarpar yitik gözlerle
Kanamaz
Duvarlar kanar

İsyan edemiyorum ilk kez.
Tek taraflı savaşlar daha zormuş.

Gerçek bir savaş istiyor canım:
kıran kırana,
kazananı kaybedeni belli olmayan;

Hep kaybetme korkusu,
Hiç ulaşamama duygusu,
İşte budur aşk;
Mantığın duygulara sonsuz sorgusu.

Hava sıcaktı,
Yorgundu,
Terliyordu;
Sıcaktan da değil, yorgunluktan da.
Yağmur başladı.
Pencereden giren yağmur damlaları teriyle karışıyordu,

Yarım kalan aşklar neye benzer bilir misin?
Uykusuz geçen zor birkaç günün ardından
İlk kez
Başını yastığa koyup, uykuya dalmak üzereyken,
Ürküten bir düdük sesi böler;
Gecenin derinliğini,

Gizli öznelerle dolu tümcelerde olmak
Dilde hafif, yürekte ağır gelir
Eylem yüklü anları taşıyamaz
Yıkılırsın

Ya üç bilinmeyenli denklemde

Güçlendirilmiş hazlar üniformasını giymiş,
Ayağıma batmış paslı umutlarla,
İçsel Titreşimler sınırında,
Aşk konservesi kutularından yapılmış kalkanla,
Yalnızlıkla savaşan
Tek kişilik bir orduyum.

Kendini güvende hissediyormuş,
karanlık battaniyesini örtünce üzerine.

Isınmak için güneş gerekmez mi, diyorum.
'Isınmak isteyen de kim? !
Güneş yağmış içime; ancak böyle soğuyabilirim.'

Yanıltıcı ve yaratıcı sezgilerle seçilmiş,
Kırpılmış hayatlardan derlenmiş,
Bir demet şehvet.