Gülsen Gönenç Şiirleri - Şair Gülsen Gönenç

Gömdüm gecenin iğrenç karanlığında
Binlerce leş
Tiksiniyorum
Midem bulanıyor
O görüntüler
O kokular

Işığın aydınlattı beni, yıldızsızdım,
Gürlemen ürkütmedi beni, ıssızdım,
Diğer geceler senden niye korkuyor, anladım,
Kör boşluğuma düştün, beni yaktın!

Önce dışarıdan kuşattınız, her yerimden çevrelediniz,
Sonra yavaş yavaş içeriden işgal ettiniz,
Ne güzel de isim verdiniz, buna fetih dediniz,
Topraklarım inledikçe, hakettin, dediniz,
Neden hakettiğimi hiç söyleyemediniz,
Ey fatihler, sizden bile çok nefret ettiğim şey, adaletiniz!

Derin denizlere açılmak istiyorum,
Her seferinde gördüklerime hayran kalmak,
Dalgaların savurmasındaki coşkuda bile dingin olmak,
Hep keşfedip hiç bulamamak.

Her zaman aynı tanıdık boşluk,

Yüz çizgilerinde,
Kaçamak bakan gözlerinin içinde,
Yakarken sigarayı titreyen ellerinde,
İçine çekerken o ilk nefeste,
Aşkımız,
Derinde.

Okyanusun çevrelediği adadaki
Minicik tepede
Tek başına oturmak
Ya da okyanusa girmek

Ayaklarım değdi bir kere

Köprücük köprücük
Oradan bakınca herşey aynı mı görünüyor
Bir de aşağıdan bakabilsen akan sulara!

Beklemediğin bir anda
Gerçek hayat yüklendikçe omuzlarına
Gözünün içindeki mağara derinleşir

Yüzük parmağında tutuklu sarmaşıklardan sıyrılıp
Çitilenmiş bir güç ararsın

Uçursana içimden uçurtmaları birer birer
Bakarsın ben de birinin kuyruğunda
Salınarak
Tırmalayarak
Geçmişin izlerini

Tebrikler
Büyük bir iş kalenin içine girmek

Kurtarılmak için
Uzatmak saçları
Sonsuz