evleri en fazla iki
bilemedin üç katlı
şirin bir mahalleydi
önce makedon emine teyzeninki
elması
yıllandıkça yıllar
büyüyor sol omzumdaki boşluk
uzatıyorum elimi
buz yangını bir yokluk
düşününce
ben bu eşikte
savrulurken gel-gitlerinde
bir şeyler ölüyor içimde
sıcağına aldanıp
yanılıp / kozasını yırtan
eskiden ne kolaydı unutmak
açık yaraya tuz basıp
zaman'la havalandırmak
sonrası küçük bir iz
sızlamayan
”kaaat helvaaa”
diye bir ses yankılandı mıydı sokakta
o vakit yapışırdım annemin yakasına
mırın kırın etse de önce
kocaman gülümserdi hevesimi görünce
laf aramızda pek yaraşırdı cömertlik
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!