Gülşen Destanoğlu Şiirleri - Şair Gülşen ...

egosuyla vicdanını el ele tutuşturamayan
güya insan
aşkı beceremeyince
aşk'ı becerirmiş

hınzırca cilveleşiyor göbek taşıyla
kubbeden firari / güneşin çapkın şavkı

onlara tempo tutuyor coşkuyla
kurnanın himayesinde / arınan hayatın tınısı

yastayım
yanıyormuş kağıttan kahraman

yastayım
küre kaçmış kıçına
inliyormuş babavatan

düşüyorum kendimden
ılık ılık akıyorum gözlerimden

kendimi vuracağım yine
en dibe
her yanım yara bere

hep mi yanılır insan
hep mi yenilir böyle

dökmeli taşları dürüstçe

ne zaman bir eli tutsam

sen bilmezsin yar
gücünü susmaktan alır
yıkılmaz sandığın bu duvar


kal gitme/leri susuyorum

gök sövüyor gürül gürül
mavisi griye döndü diye

az sonra ağlar hüngür hüngür
bulut güneşini sakladı diye

masum değildir her düş
vuslat olmaz her dönüş

ne kadar dikse gidiş
o kadar eğrilir geliş

sen
aynalarımın sırrını döken
döküldükçe beliren
bu yüz senin mi
yine gözlerini esirgeyen

susuyorum
kana kana yalnızlık
çığlık çığlık
sessizlik içiyorum

susuyorum