Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Bir iğde ağacıydı hiç uzanmadığım
Dargınlığı barıştıran çeşmeler yok artık
Tükenmeyi seçti mektuplu yılların heyecanı
Bir tel saça razı aşklar gençliğini yitirdi
Karanlık ev ıssızlığında şimdi kalabalıklar
Söğüt dalı kırılganlığım çınar olamadı hiç

Kapa gözlerini
İçine dön
Kendini ve kendindekileri dinle
Savaştaysalar eksiksin
Benliğine yenilmiş
Vicdanını dinlememişsindir

Gidiyorum dedi sadece
söyleyemedikleri gözyaşlarımda
Gitmiş olduğunu vedalaşmak istemeyen elleri söyledi
Başkasını sevdiğini de gözleri

Adakların büyür gece sessizliğinde
Avuçlarından kalpazan düşler düşer
Güneşli yağmurlara özenir yüreğin, apaçık
İyiliğe alışır yenilgiler
Kırıldıkça yeniden uçlanır baharı acıtan sonuçlar
Sönen ışıkların vebali çok...

HER ŞEYE RAĞMEN

Görmemizi terk etmedik henüz
Yarınlarımıza karanfil ektik ihtimallerden
Nasibin en güzelini diledik hep
Yakıp yıkan ihanetleri geçmişe bıraktık

Taşlama ruhumun aynalarını
Sırları seni de kırar incitir
Çıkar at yakandan korkularını
Aşkın cümlesini dilden sildirir

Yağdırma başına boran karları

Seni çatlayan nara mı sorayım
Sorayım da ağlasın mı kıpkırmızı
Yine mi saklanıyorsun ellerde
Geceler yine kayboluşun mu olacak

Kiminin cenneti dünyada
Kimininki ahret avuntusunda
Kimi tıkabasa doygun, artığı çöpte
Kimi yarı aç, aklı yemeyende
Kimi hesap kitapsız, keyfince...
Kiminin cebi boş, görmedikçe

Sorunlar karşısında savaşmadan zafer kazandığını sanarak, ''İşine gelirse ben buyum, değişemem '' demenin neresi yüreklilik?

Pes edip havlu atmak da öyle değil mi?
Karşı tarafın gücünü sınamadan, ona savaşma tadını yaşatmadan, yenilmiş gibi meydandan çekilmek adam gibi adama yakışır mı?

kendimleyim...
beyaz; güzel mi güzel
kar; soğuk mu soğuk..
kuytularda üşüyen insanlar
çöp kenarlarında bekleşen hayvanlar
ve mezardakiler düşüyor aklıma