Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Biz seninle yürüdük mü hiç
Bir orman kalabalıklığında el salladık mı gökyüzüne beraberce
Efkâr çayları demledik mi sevginin ateş sıcaklığında
Dalga seslerine özlem şarkılarımızı katıp ağlaştık mı
Anılara bayram ettirdik mi kapı önlerinde gönlümüzce

Zonguldak karası değmiş ruhunun aynasına
Elleriyle duyurmuş kadınlığın sessiz çığlıklarını
Yalnızlığını,dile getirdiği taşlara söyletmiş
Nehir saçlarıyla örmüş inadın renklerini.
En sinsi kandırılmalara kanmış gibi,
Peşinden gitmiş kendi kendinin.

Mavinin yeşiliyle kucaklaşır Zonguldak
Limanın kollarıyla uzanıyor gönüle
Karası gizlidedir bakışı gözden uzak
Cefakâr işçisine emek ışıyan jale

Tabloyu kıskandıran buğulu yedi tepe

Karadeniz'in hırçın dalgalı kıyısıyla
Bir şehir ki iki kat maden ocaklarıyla
Derinliğinde saklı karaelmasın sesi
Kömürüyle var olur emekçinin nefesi

Hiç şikayet etmeyeceğim bu kez
Gündüzünden kaçan gecelerinin
göz kamaştıran ışıklarına da kanmayacağım
Tanıyamaz olduğum yüzünü de özlemiyorum artık

Çay yudumlarıyla içtim seyrini
Kayboluşları aradım girdaplarında
Sarhoş boşverişlerin elindeydi akşam
Vedaları çerçevelerken taşlarına
Nefes düşürdüğüm yerde buldum gözlerini
Ağlıyordun kilitlenmiş kapılarına.

Boşuna "mış" gibi olmaya çalışma!
olamazsın!
Koşmakla varılmaz iyiliğe
İki öpüş, bir gülüşle
kendini sevdiremezsin!
Kendi değerince olur beklediğin şeyler

Güldüğümle görünür,
Derdi bana saklarım
İnce hesap peşinde,
Ölçüp biçmem aklımı
Söylemişsem düşünür
Söylenmeyenle kalırım

adımlarındayım sahillerinin
her taşın altından çocukluğum çıkar
yıllar değiştirse de izlerini
seni seven yüreğim
ilk göz ağrısıyla bakar.

iz bırakma derdindeyiz zamanla
yaşamak istemediğimiz yaşanmışlıklar var
kurulan hikayeleri dinlemiyoruz artık
inişlere salıyoruz gönül yorgunluklarını
sol kulağı sağ elle kaşımaktan yollar uzuyor
umursamazlık görmemeye alışmasın diye