Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Bir ses ki sessizliğinden kopmuş
Bir özlem ki anılara tutsak
Sonsuzluğa asılmış yorgunluğuyla kendini seyretmekte kadın.

"Aşılmadık dağ,
Yürünmedik yol bırakmadım.

Ko beni gidem…
gözü kara günlerimde
düşünmeyi kaybettiğim yerde
bekleyenim var

bulutlu yağmurları çok özledim

Arkası unutulmuşluk
Görmek zamanına ermemiş
Alın terinde soğumuş kömür izleri
Oku oku bitmiyor hikayesi
Geçmişten geleceği belliymiş

K'ömür

Bağrım delineli geçti bin yılı
toprağın altında en derindeyim
çile terlerini katık yapalı
bedenin çürümüş hallerindeyim

Konuş bakalım

Çarpıp böldüğün
Topladığın
Çıkarttıkların kadar
Konuş!

neden gelmiyor artık o eski bayramlarım
açılmaz oldu sese sus diyecek camlarım
doğumsuz kalmış gibi boşalmış gündengüne
oyuncaksız olsa da oyunlu sokaklarım

bozuluyor akşamdan ertesi kararlarım

Kükrüyordu adam
avını paylaşmak istemeyen
aslan gibi

Geçmişe özlem var her inkarında
Pişmanlık dolu sayfaların okundukça kızıyorsun
Belki de ağlıyorsun bakmadığımızdan
Duyulmayı bekliyor suskunluğun

Biliyoruz

Tutulmayan sözlerin yangınında küllendi aşk
Göle yansıyan gölgeler gibi üşütüyor gece
Hazan yaprakları yüzüyor uykusuzluğun koynunda
Kuruyan dallarından düşüyor bir bir renkleri
Mevsimine tutunamayacak kadar ışığı yorgun
İsyana bulanmış ruhun aynasında

En çok tutmak isteğinde terkedilen köyüm
Diken sarmış tarlalarında susmuş türkülerin
Dağlarından yankılar silinmiş
Sönmüş bir bir ocakların
Kalanlarına giden anılar sarılmış
Söyle suçlusu kim!