Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

kar yağınca şehrime
kuşlar uçtu yüreğimden
gitti güneş damlasına doğru
gülü verdim kırgınlığıma
saçlarıma gümüş dantel işledim
derin derin nefeslendim çocukluğumdan

Bu şehir kayboluyor...
Bir arayanı olur elbet
Anılarımızın,dualarımızın şehri
Sevinçleriyle coştugumuz,
Hüzünleriyle içlendiğimiz şehir kayboluyor.
Kayboluyor bu şehir

Gözlerimde kal...
Ses vermeden, öylece...
İçinden geçenleri ortaya dökme,
Suskunluğunu çal gönül sesinden
Duymasam da inanırım _______________söylemediklerine
Neler söyleyeceğini az çok bilirim ________________________kendimden...

gülmeye hazır gülüşler
asılır dudak kenarından sevme hevesiyle
maskelenir değişmeyen değişimler
mevsimler uzar, kısalır hayaller
el sallanmaz olur gidip gelmeyeceklere
umut, en başından dışardadır içine baktığında

kış üşümeleri başlar ağaçlarda
buğulu pencerelere yaklaşır kuşlar..
kalan renklere mum diker kararsızlığım
son nefesin son demleri gibi
kıymete biner günler
kardelenlere hazırlanır toprak

Gittikçe
En yakın mesafeler uzak düşmekte
Uzak yoldur,ayrılıktır ve dônüşsüz
Kasımlar
Ve acıların en acımasız ayı,seviyor mu ki kendini
Senenin içinde bir gün

zongalık kıyısında hırçın karadeniz
yağmur kaçkını bir dere
tepelerden taşan cömert yeşillik
manzaranın usluluğuyla koşmuş
talihinin kara günlerine

Kır saçlarına mı kaldı aşk!
Yorgun yüreğinde mi demlenecekti adım
Şiir yokuşlarında mı hatırlanacaktım
Hangi zamanın içindeydin ki unuttun beklediğimi
Gelmeyen postacının müjdecisi oldu hasret

I-
Sonsuz hayata çoğalıştır tükettiğimiz her nefes
Güldüğünde güler aynadaki sen, ağladığında ağlar...
Demez ki,ben sen değilim.

II

Kişi,
Kişiliği ile,
Kişidir.
Onu değiştirmeye kalkışmak,
Değiştiğimizin,
Delilidir.