Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Mutlu insanlar tanıdım..
Bunlar sadece ne ise öyle oldukları için mutluydular.
Bu yüzden hiçbir kimse için hayel kırıklığı,
Yaşamadılar ve yaşatmadılar.

... Ve
Sanki bir müziğin senfonisi,
Geçiyor içimden sana doğru...

Hiçbir yere sığdıramadığım sevgim
acıtıyor canımı yakarcasına
gizemi kalmadı artık!
Şah damarıma kadar dolaşan

Üstadım,
Bilmem…
Seni tanımak, dünyadaki en değerli hazinenin
kıymetine varmak gibi.

... Ve dedim;
Nedir bu selamsızlık,
Bizleri tutan neydi ki?
Bedava olduğu halde,
Neden merhaba demeyiz, Birbirimize.

İnsan kuş misalidir,
Bitmeyen yolculuğu,
Ondadır gidişleri.

Seni içimde saklıyorum.
Nefesin yüreğimi ısıtıyor,

İnsanoğlu doğum ve ölüm gibidir,
Doğduğun da ömrü aziz olsun denir.
Ölümün de ise toprağı bol olsun,

Ey benim herşeye gücü yetenim.
Ey benim darda kaldığımda, kulunun sıkıntılarını giderenim.
Ey benim kudretine hayran olduğum
Rab'bim.

Uyumak başka, uyandıran başka.