Kül Olmak Şiiri - Gülay Özdemir

Sevmek de kül olmakmış,
şimdi anladım
koru avuçlarımda saklıyorum
yüreğimdeki kesiği
senin yaralarından öğreniyorum

Adımlarımı karanlık gecelere inatla atarken
nasıl iyileşir bu yürek kesiğimiz
söyle
hangi sükût sarar bu kanayan yerimizi

Görmezden gelen gözlerin
düştü içime
çağırıyor beni kendi cehennemim
bir yankı gibi büyüyor içimde sessizliğin

Yanmak…
kül olurken bile
sevmekmiş

Ben külüme sarılıp yürürken
senin adın rüzgârda eksik bir dua gibi savruluyor
hangi dilek tamamlar bu yarım kalmış geceyi

Sevda dedikleri
bir ateşten çok
kendini tüketen bir sabırmış
öğrendim

Bir avuç duman kaldı ellerimde
tuttuğum her şey biraz senden eksiliyor
ve ben
eksildikçe çoğalıyorum acında

Bazen düşünüyorum
kül mü insanı bitirir
yoksa yanarken anlamaya çalışmak mı

23.05.2026
~ Gülay Özdemir ~