Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Ağlamaktan ne anlarsın sen,
İnsan yüreğide ağlar.
Gülen dudakları susar,
Konuşmaz yürek üşüdükçe,

Mecnunu Biz Olduk

Gözlerin göğün mavisi ile birleşince,
Anlatmaya sözcükler yetmez!
Dillere destan hangi tabloyu söyleyeyim sana?
Denizin mavisine sığınmaya gerek var mı?

.... Sen
Meşk eyle kalbinle elifin                 önünde,
Huşu içinde meşk eyle,
Ruhaydınlığınla eğilsin boynun boylu boyunca...

Mevsimler, zamanın el üstünde taşıdığı değerli yüküdür.
Umut ise hayallerin devam eden baharıdır.
Uyanıkların sık sık gördüğü rüyasıdır.
Sevgi

Minicik mutluluklar saklıdır; sende, bende, herkeste,
Göremediğimiz hayatların
içinde!
Öyleyse neden göremez insan bu mutlulukları?
Çünkü insan sürekli yakınır durur daha, fazlasını isteyerek!

Muhatabı mıyım öyle işte,
Asla dokunmuyorum.
Ne yakınına ne yüreğine bazı insanların,
Lakin seviyorum bir sümüklüböceği,

İyi ki ben benim,
Kış yaz fark etmez,
Yarın karışırım toprağa.
Yaşamı renkli kılan ne varsa yaşanacak,

Uğurlayamam dediklerimiz göç
eder yüreğimizden.
Geriye dönüp baksanda öyle asi olmuşlardır ki;
Yerleştiremez olursun ne yüreğine nede yanıbaşına,

Mutlu insanlar tanıdım..
Bunlar sadece ne ise öyle oldukları için mutluydular.
Bu yüzden hiçbir kimse için hayel kırıklığı,
Yaşamadılar ve yaşatmadılar.