Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

annem derdi ki
her kalp, her kulak için yaratılmamıştır
içini dökme
seni duymayan bir sessizliğe

Kendinize
öyle bir aşk seçin ki;

Yavaş yavaş kesiliyor sesler
Gök kupbede bir seda bırakmak gerek azizim.
Benim sesim senin sesin illede aşkın sesi...
Gök maviye uzanan bir selanın sesi

Öyle manalı manalı bakma bana,
Sanma bırakıp gideceğimi,

Azad eder mi seni
bu yürek
bilmiyorum.

Ben ne yobazlar gördüm,
Elbisesi ile adamlık arasında,
Kuşun yüreği kadar yoktu yüreği,
Yanında eşi, eli cebinde kalsın
bey efendinin,
Cakası bozulmasın diye,

Kır çiçeklerinin kokusunu

Kırdım kemanın bütün tellerini,
Tıpkı yüreğimin kırılan yerleri gibi,
Müzik namelerini dinlesem de
hissedemiyorum...
Melodiler anlaşılmıyor artık kulaklarımda,

Neden şaşırdın?
Kırdığın bir bardaktan,

Kırıktı sevgiler, tıpkı zamanlar gibi,
sıcaklığını yitirmiş eski bir eşya kadar sessiz,
üzerinden yıllar geçmiş başka şehirlerde
kırık kalplerin gölgesinde unutulmuş.