Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Öylesine değildi kadın,
Gözünün alabildiği kadar güçlüydü kadın.
Doğuran, anaydı, topraktı, vatandı.
Eş, arkadaş, dost, sevgiliydi, aşktı kadın,

Bazı kadınlar vardır kendine özgü,
Saçlarını dağıtsa şiir olur.
Şiirin dizelerine ilmek ilmek işleyerek
gömülen

Geceye demiş adam,
Düşlerim gökyüzündeki yıldızlar
gibi karmaşık;
Bu karmaşa içinde yüreğime düşen ne kadınlar vardır.

Kurban olduğum diye sevdiler,
Fakat hep onları kurban ettiler.
Hiçbir zaman kıymetlerini bilmeden

...Ve ben
Kadınların öldürüldüğü,
Bir obje olarak görüldüğü,
Eksik etek diyerek küçümsendiği, bu dünyada susmayacağım.

Kadın demek, hayatın ta kendisidir…
Anadır, bacıdır, kardeştir;
Özgürlüğümün sesi, kimliğimin hürriyetidir.

“Her anımı iyi ezberle,”
dedi kadın
ve sustu bir an,

Kahveye şiire ve sana hayır demedim.
Özlemimi şiire,
Yorgunluğumu kahveye,
Sevgimi sana sakladım.

Hayatın salise kadar kısa olduğunu unutma!
Hayat ne kadar değerli bir o kadar da garip.
Yaşamın gözlerimin önünden kayıp geçerken ne yaparsın düşün!