Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Rakı içilirken
kadehler kaldırılır,
şerefe diye.
Şarap içilirken bakılır
tatlanmış mı diye...
Yıllandıkça şarap gibi tatlanan

Gördüklerim birdenbire olmadı,
Her şey yavaş yavaş ilerdi.
Tıpkı toprağa ekilen tohum gibi,

Gecenin karanlığına inat,
Uyanma başka yüreklerde diye,
Hasretini göğsümde uyutmak istiyorum,
Seni en yükseğe çıkardım,
Kimseler ulaşmasın sana diye.
Kocaman camlar koydum önüne,

Sevginin koyusuyla,
Hem de aşkla sen çok yaşa torun. Ya da bal veren arı nasılsa
İşte öyledir torun.
Canımdan canım olan,

Dedim, şimdi kuş olsam,
Uçsam uzaklara,
Sen ne taraftasın,
Hissedip bulsam.

Sahi…
Gördüğüm deniz miydi,
yoksa gözümün ucu bucağına sığmayan
o uçsuz mavi mi?

Maviden sevgi olsun,
Senden benden herkese,
Yüreklerde sevgi dolsun,
Dünya cennetini bulsun.

... Ve dedi kadın,
Bak ne kaldı senden bana,
Üzgüleri bıraktın senden kalan,
Silmekle meşgul olduğum acı mısralarından.

Nedendir acaba?
"Sensiz gülemiyorum" der
papatyam.
Canı gönülden olmayan sevgilere,

Sancılı zamanların karanlık penceresine
Umut ümitli yüreklerden doğar.
Unutturan unutulan ihmallere
Ölümün meydan okuyan korkutan korkuları...