Gül Kabacaoğlu Şiirleri - Şair Gül Kabac ...

Gerçek aşk bulunmaz inşa edilir,
Tarifi çok zor hem yanan hem yakan volkan gibidir.
İçini ısıtır, ummadığın anda doğan afet olur.
“Dur gitme ne olur”, kalp söyler durur,
Kalbi susturan o zalim gurur.
Ama yine söylüyorum işte,

Geceden düşmüş bir ışık gibisin,
Dokununca ellerime çoğalıyor zaman.
Kalbimde saklı bir sır var sana,
Adını anınca titreyen bir dal kadar narin,
Bir ömür kadar inatçı...

Canımı aşka sürgün ettim gecelerden
Ateşine düşen pervaneler misali
Sesim içimde kitli, adı dudağımda mühür
Söyleyemem seni, söyleyemem ki...
Aşkım taşar, gururum susar içimde.
Yollarına düşmeyen adımlarım var benim.

Cennetten bir ışık gibi düştün yüreğime,
Aşkın içimde kıvılcımdan büyük bir yangına döndü.
Neden ruhumu hiçe saydın, yaraladın...
Tutunacak bir şey ver bana inanayım,
Olgunlaşmamış ruhunun saflığında yanayım.
Ne dersen de ama dürüst ol, gerçek olsun sözlerin,

Uzaklar uzak değil,
Sevmesini bilirsen.
Engeller engel değil,
Eğer aşmak istersen.

Bir adımla bazen

Cevabı olmaz bazı soruların,
Anlamak istersin anlayamazsın.
Neden, niçin diye düşünmezsin,
Teslim olmak gelir içinden,
Oluruna bırakır, yaşarsın.
Nefsin durur ya bir an,

Asi yele kapılmış kuru yaprak gibiyim,
Tutunacak dalımdın, şimdi sensiz neyleyim.
Gönlümün bahçesinde aşkını büyütmüştüm,
Susuz solmasın diye gözyaşımı dökmüştüm...

Kim derdi ki sana böyle el gibi olacağım,

Çocukken mutlu sonla biten hikayeler anlattılar bize,
Ondan belki inandık her güzel söze.
Oysa çok farklıymış gerçekler,
Acıymış, acıtırmış öğrendik.
Kabuğun altında kanayan yaraların,
Çocukken koparıp attığımız kadar kolay atılmaması,

Çok zor geliyor gözlerine bakıp da
Başka bir adı söylemek...
Zoraki de olsa başka bir yol da yürümek,
Ne zalim bir kader bu Tanrım anlamıyorum,
Gururumdan belki de kendimden gidiyorum...
Ne ben benim artık ne de bu dünya aynı,

Bir adam var yüreğimde,
Gözlerine baktığımda girdabına çeken,
Okyanustan geniş yürekli.
Kimi gün sakin,
Dupduru berrak sular gibi güvenli,
Bilmez ki huzur ararken, huzur veren…