Gözleri İstanbul Şiiri - Maraşlı Osman

Gözleri İstanbul olan kadın...
Senin yokluğun, sisli bir vapur dumanının
Hüznüyle boğar cümlelerimi.
Aklımın kıyısından her geçişinde,
Anlatamıyorum içimdeki bu derdi,
Anlatamıyorum gözlerindeki o masalsı İstanbul'u...
​Bir şehir düşün ki,
Kuytu köşelerinde bin bir hüzün.
Minarelerden göklere uzanan dualar,
Sultanlar yürüsün senin adımlarının bıraktığı izde.
Gözleri İstanbul olan kadın,
Gözlerin bitmeyen bir şiir deryası,
Uçan her martının kanat çırpışında...

Kaldır başını eğme gözlerini gözlerimden

Sana dair bir sevgi yankılanır Kız Kulesi'nde.
​Bir demli çay kokusu yayılır Galata'nın eteklerine,
Rüzgâr, saçlarının kokusunu taşır Yedi Tepe’ye.
Sen bakınca, ıslanır kaldırımlar...
Bir erguvan mevsimi başlar göğsümün en derin yerinde.
​Ne zaman gözlerine değse gözlerim,
Marmara'nın dalgaları durulur, kalbim en uç yerinden yavaşlar.
Söyle, hangi şair sığdırabilir seni, gözlerini bu şehre?
Hangi sokak tarif edebilir yokluğunun o derin soğuğunu?
​Gözleri İstanbul olan kadın... Gözleri salkım saçak
Sen bu kentin en güzel, en kırılgan, en ince gülüsün.
Ve ben, o gözlerinin kayıp bir dizesinde,
Gitme kal diyemeyen içinden
Sadece seni bekleyen bir çaresizim.