Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Ben küçükken çocuktum,
Büyüklerim büyük müydü?
Peki ben şimdi büyük müyüm?
Aklımda yine deli sorular

Hayallerim de küçüktü, acılarım da

Çocukların günahları,
Cenneti küstürür mü?

Annemin bahçedeki marullarını
Gizlice çalıp küçük kuzulara yedirdiğim içindir.
Yada kucağımda bahçeye götürüp,

Doğmayan bebekler nasıl ölebilir?
Öldüğünü nasıl haber verebilir?

Siz şimdi buna,
Onlarca açıklama yaparsınız.
Çocuk aklıyla düz mantık anlayın beni.

Beş Vakit Camiye Giden İnsanlar,
Sanırım Allah’tan önemli bir bilgi alıyorlar.
Yoksa neden Allah ezan sesiyle onları toplantıya çağırsın ki?

Arka Sokaktaki Rıfkı Dede,
Her gün ezan okunurken camiye gider,

Ekini ısırsam ekmek tadı gelmezdi,
Ama ekmek ekinden gelen nimetti.
Ağacı ısırsam meyve tadı gelmeyeceği gibi.

Bizim var olduğumuz toprağın tadı,
Çamurdan başka bir şey değildi.

Bir yerlerim ağrıyor,
Ağrıyan yerimi bilmiyorum Alesya!
Kıyametim oluyor gidişlerin.
Sen gelmedikçe uzuyor yollar,
Tutup kendime çekerken kopuyor vuslat.

Sakın dostum var deme, sen yalnızsın dediler
Boş duvarlara bakıp dalmaya da alıştım
Güvenime karşılık nankörlükle geldiler
Sadakat yalan imiş bilmeye de alıştım
Kader deyip kedere gülmeye de alıştım

Sen benim dünyamsın anlasana.
Anlasana güneş öksüz toprak cansız
Ben sensiz anlasana.

Okyanusumun mavisi cayır cayır yanıyor
sensiz maviler kızıl.

EY ARAT!
Sen umudun mavisi,
Sen sevdanın heybeti..
Düşman, bayrağını önüne atıyor sen yürüken..

Kara bir köprü kurmuş kaşların gözlerine,

Artık gidebilirsin…
seni sonsuza kadar azad ediyorum.

Bugün senden kalan her şeyi topladım.
Başımın üstünde taşıdığım hatrını,
Tozlu ceketinin cebinde kalan ihmalini,