Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Bu gece gidiyorum senden..
Gelirken çiçekler açan yollar,
Giderken toz duman oluyor..

Bazı pişmanlıklar;
Tabelaya bakmadan girip,

Yalvarman boşuna, vermem elimi,
Sevmekten bıktığın, teni çıkardım.
Senin için dua, eden dilimi,
Daldığım rüyadan, seni çıkardım!

Başkasına kıymet, bana meziyet,

Topraktan yaratıldı ilk insan, ilk kabile
Habil'e verilenler, verilmedi Kabil'e
Yasak meyveyi koyup, altın yaldız kab ile
Ademoğlu önüne ser desem sermez misin?

Yakmayan kor ateşler dönse Dicle Fırat'a

Süzülüp petekten damağa düşen
Sevdalı çiçekte balın olamam
Aşısı tutamaz küstüyse gülşen
Kökleri çürümüş dalın olamam

Gamsızlar anlamaz gönül dilinden

Seni sevmek için ben benden geçtim
Yüreğim kurudu çöl deme bana
Sevgi diye verdin zehrini içtim
Öldürdün bir daha öl deme bana

Yıllar sonra yadedip adımı anarsanız
Şu dünyada huzurla kalamadı dersiniz
Genç yaşımda öldüren eceldi sanarsanız
Gönlünün muradını alamadı dersiniz

DİYEMEDİM

Onca kötü sözüne, boynumu büküp sustum
Boğazım düğümlendi, kırıldım diyemedim
Gerçeği gizler iken, yalan değildi kastım
Küsmüyüm diye sordun, darıldım diyemedim

Yeniden doğmak gibi, kalpten kalbe düşünce,
Geçmişimi silmekti, bendeki her düşünce.

Ellerimi sevgiyle, yüreğine sarardım,
Şimdi bitti o sevgi, bende soldum sarardım.

Bir küçük şiire sakladım kendimi,
Bulan şairdir.
Vicdanımla bastırdım kinimi,
Bulana zehirdir.
İlk nefesimi aldığımda yoktu yanımda hakimler,
Göbek bağımdan asılmadım Tuğba ağacına.

Hangi eylülün çırpınışı,
Hangi rüzgârın kurbanısın Gazelya?
Biz çok eylüller gördük ama
Senden öğrendik eylülün hazin olduğunu…
Sen savrulurken gördük,
Yâr dediklerimizin yüreğimizi Yar’dığını.