Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Bir küçük şiire sakladım kendimi,
Bulan şairdir.
Vicdanımla bastırdım kinimi,
Bulana zehirdir.
İlk nefesimi aldığımda yoktu yanımda hakimler,
Göbek bağımdan asılmadım Tuğba ağacına.

O kadar yanımda, o kadar yakınımdaydın ki,
Güzelliğinden perde inerdi gözlerime.
Seni bile göremez olurdum
İndirdiğin perdeden.

Hangi eylülün çırpınışı,
Hangi rüzgârın kurbanısın Gazelya?
Biz çok eylüller gördük ama
Senden öğrendik eylülün hazin olduğunu…
Sen savrulurken gördük,
Yâr dediklerimizin yüreğimizi Yar’dığını.

“”Ben bu hikayeyi eksik yazmazdım da,
Kağıdım bükük, kalemim kırıktı..””


Kendi suretime yabancıyım bugünlerde..
Bir de senin bakışına..

Yaptıkların cezasız kalır diye sevinme
Kederimi gözümde buğlamadan gelirim
Dizlerime kapanıp affet diye dövünme
Vicdanı törpüleyip ağlamadan gelirim

GELİRİM SANA

Kızıl bir kıvılcım yaktın soluma
Sevda yelkeniyle çarptın salıma
Dereyi bucağı takıp koluma
Ummana eklenip gelirim sana

Gelme ne olur,
Tutsağım burda.
Bir kalbe zorla getirdiler beni,
Kafama şiir dayadılar, yüreğime aşkı.

Ne yağmurum varsa, döküyorum giderken..

Görünmeyen acılarımdan, can çekişiyorum.
Kollarım omuzlarıma, bedenim dizlerime yük oluyor..
Kitap ayraçlarına takılmış virgülleri toplayıp,
Küçük harflerle başlayan, şiirler döküyorum gözlerimden.

Gidişine kalıyorum sevgili,
Açık çay renginde kızılın,
Gün batımını izliyorum.
Gün geceye, ben yerin dibine batıyorum..

Gittiğini gördüm.
Gözlerim karlanmış televizyon gibi
ne gördüğünü anlamıyordu.
Uzaklaşan bir karartı canımı kayalara çarpa çarpa bedenimden ayırıyordu.
Kulaklarım ibresi kaymış bir radyo gibi
duyduklarını idrak etmeye çalışıyor,