Gönül Küstüm Sana Şiiri - Rasimin Gönül ...

Sırrımı taşıyan ocağın ateşi söndü içimde.
Sırçadan bir köşk gibi devrildin ruhumun ortasına.
Kabuk bağlamayan yarama tuz bastın ellerinle acımadan.
Hükmü verilmiş bir sürgünüm kendi göğsümün kafesinde.
Aynalara düşen suretimi yabancı kıldın soluğuma.
Kilit vurdum ardına kadar açık o pervasız kapılarına.
Küstüm sana içimde devrilen o ulu çınar.

Hangi rüzgara inansan poyraz olup vurdu yapraklarıma.
Mevsimleri şaşırdın boranı bahar diye sundun ömrüme.
Gözyaşıyla suladığın fidanlar ağı veriyor masum elime.
Susturulmuş bir ney gibi inledin bağrımın ortasında.
Yalan sevdaların peşinde divane ettin garip aklımı.
Sana inandığım o masum çocukluğu kurban verdin.
Gönül darıldım parçaladığın o nasırlı avuçlarımla sana.

Taşıyamıyorum artık soluğumu kesen bu devasa dağı.
Sarp kayalıklarda gezdirdin çıplak ayaklarımı usulca.
Gölgemden kaçar oldum senin kibrin yüzünden tenhalarda.
Pusulası kırık bir kervan gibi dağıldım çöllerinde.
Seraplara kandın yaktın ciğerimi susuzluktan yana yana.
Kendi kuyumu kazdım senin o dipsiz heveslerinle.
Gönül darıldım kervansız ıssız bıraktığın bu hanlara.

Kelimeler asılı kaldı boğazımın o kör düğümünde.
Senin yörüngende dönen bahtım bile benden vazgeçti.
Hasreti yamadın ter sızan lime lime hırkama.
Dağ başında unutulmuş bir efsaneyim şimdi sayende.
Ne bir merhem ararım artık ne bir tabip.
Kendi girdabında boğdun beni acımadan tek nefeste.
Gönül küstüm ışıksız bıraktığın o sefil sabahlara.

Ahımı savurdun insafı olmayan sağır vadilere.
Hangi dalına tutunsam çürüyüp koptu ellerimde ansızın.
Göğün mavisini çaldın karalara boyadın tüm düşlerimi.
İsyan yüklü bir ağıt oldun sızlayan dudağımda.
Göz pınarlarım kurudu senin o bitmez dertlerinden.
Kimsesiz bir mezar taşı gibi devrildim toprağıma.
Gönül küstüm yosun tutmuş o viran kervansaraylarına.

Yıldızlar döküldü gecemin üstüne yandı bütün harflerim.
Kendime gurbet oldum senin o dar sokaklarında.
Hançeri vurduğun yer sızlar gece yarıları durmaksızın.
İçimdeki nehirleri kuruttun çatladı ruhumun kurak ovası.
Sana sırdaş olan aklımı sürgünlere attın insafsızca.
Kanatlanmış düşlerimi vurdun göğün en yüksek katında.
Gönül küstüm taş kesilen o sağır divanına.

Şimdi kendi sessizliğimde demleniyor dertli ve ihtiyar başım.
Feryadım kilitli bir sandıkta çürüyor yosunlu sularında.
Sen hissiz bir duvar bense yorulmuş bir yankı.
Ne adım atacak hal kaldı ne dönecek yön.
Vuslatı ateşe verdim hicranı kuşandım zırh niyetine.
Seninle aynı göğüs kafesinde yabancıyız artık birbirimize.
Gönül sonsuza dek küstüm senin o taş yüreğine.

Yıktığın bu haneye baykuşlar tünedi yaslı ve dilsiz.
Rüzgarın kırdığı penceremden sızıyor kara bir kış.
Toprağa düşmeden çürüttün dalımdaki o en taze tomurcuğu.
Senin göğünde uçan kuşlar bile unuttu göç yollarını.
Pusu kurdun sabahıma geceyi sardın yaralı boynuma.
Zehri şerbet diye sundun yudumladım kanayan dudaklarımla.
Gönül küstüm senin o zehir zemberek baharlarına.

Bir kördüğüm oldu boğazımda yuttuğum bütün yalanların.
Dağların kahrını çektim senin o bir damla kibrine.
Düşlerimi astığın dar ağacında sallanıyor eski tebessümüm.
Kendi gölgenden korkup kaçtın yaktığın bu harabeden.
Hangi yağmur temizler alnıma sürdüğün o kara lekeyi?
Bıçak kemiğe dayandı sızlamıyor artık hissizleşen bu etim.
Gönül küstüm beni attığın o merhametsiz zindanlara.

Yüzümdeki çizgilerde saklı senin o amansız ihanetin.
Ayak izlerini sildi zamanın o acımasız ve soğuk rüzgarı.
Körfezine sığınan gemilerimi batırdın kendi sığ sularında.
Artık hiçbir liman kabul etmez bu yorgun gövdemi.
Gök gürledi sağır oldu masallara inanan masum yanım.
Kendi kıyametimi kopardım senin o suskunluğunun tam ortasında.
Gönül küstüm sana inanan o divane gençliğime.

Söndürdüm kandilleri karanlığın o ağır yükünü omuzladım usulca.
Hesabı sorulmaz artık toprağa dökülen bu yetim gözyaşının.
Yollar yoruldu ben yoruldum senin o çıkmaz sokaklarında.
Kaderin ördüğü ağları yırttım kanayan parmak uçlarımla.
Bir daha dönmem o taş kalbinin ıssız eşiğine.
Alacağın olsun ey yar yıktın bütün umut tepelerimi.
Gönül ebediyen küstüm kapandığın o sağır duvarlarına.