Gölgesi Masada Şiiri - Mustafa Alp

dedim ya işte, unutamıyorum.
unutmak dedikleri hangi meyhanede satılır?
bir kadeh söyle de içelim garson,
belki adı dilimden,
acısı içimden atılır.

yeniden sev diyorlar,
sanki gönül boş bir sandalye,
biri kalkınca öteki oturur.
ne bilsinler,
bazı gidenler gider de
gölgesi masada oturur.

tekrardan birini sevmek kolay mı?
aynı yalanlara yeniden inanmak,
bir çift göze ömrünü yatırıp
sonra kader denen kumarbazdan
hesap sormak kolay mı?

ben aşkı bir kere içtim.
şişesi bitti, sarhoşluğu geçmedi.
şimdi hangi dudak değse kadehime
onun hatırası geliyor ağzıma.

kaç gece sabaha kadar
kendimle aynı masada oturdum.
ben sustum,
içimdeki herif konuştu.
unut artık dedim,
güldü yüzüme,
sen onu değil,
onunlayken olduğun adamı özlüyorsun dedi.

işte o vakit anladım,
insan bazen gideni değil,
gidenle beraber kendinden kopanı ararmış.
bir kadın gider,
ardından yalnız kapı kapanmazmış.
bir sokak, bir şarkı,
bir mevsim,
hatta insanın eski hali de gidermiş.

şimdi bahar gelse ne çıkar?
benim içimde yaprak dökümü.
hangi çiçeğe elimi uzatsam
parmaklarımda eski bir vedanın kokusu.

bir başkasının gözlerine bakıyorum bazen,
ayıp olmasın diye gülümsüyorum.
ama gönül bu,
terbiyesizliğin kitabını yazmış.
karşımda başka biri,
içimde hala sen oturuyorsun.

sonra rakıya kızıyorum,
niye unutturmuyorsun? diye.
rakı ne yapsın?
o da benim gibi çaresiz,
ben seni içine döküyorum,
o beni dışıma vuruyor.

masadaki peynir eksiliyor,
gece eksiliyor,
ömür eksiliyor da
bir tek sen eksilmiyorsun içimden.

dedim ya işte, unutamıyorum.

belki de unutmak istemiyorum,
kim bilir?
insan bazen yarasını kapatmaz.
çünkü elinde kalan
son hatıra odur.

başkasını sev diyorlar.
severim belki.
insan dediğin nelere alışmıyor ki?
ama korkum şu
ona sarılırken seni hatırlarsam
iki kişiye birden haksızlık ederim.
onu sever gibi yaparım,
seni unutmuş gibi.

ben böyle aşkın da
böyle kaderin de
hesabını masaya bıraktım agop.

kim aldıysa gençliğimi
üstü kalsın.

kim aldıysa kalbimi
geri getirmesin artık.
çünkü bazı aşklar geri dönünce
mutluluk getirmez.
yalnızca insanın
iyileşmiş yarasını yeniden kanatır.

bana unut deme agop,
akıl unutur belki.
göz görmeyince alışır,
kulak sesini zamanla kaybeder,
eller başka ellere değmeyi öğrenir.

ama gönül dediğin namussuz,
ne takvim bilir
ne gurur.

celladını bile özlüyor...

✍️