Gölgedeki Yuva

Sokak lambaları ardımda bir yabancı büyütürken,

Anahtarın soğukluğu parmak uçlarımda bir sızı.

Kendi kapıma sanki bir konuk gibi yaklaşıyorum,

İçeride bekleyen huzur, dışarıda bıraktığım sarsıntı.

Aynı masada paylaşılan ekmeğin tuzu değişmiş,

Bakışlarımın sığınacak bir boşluk araması ondan.

Sesindeki o duru şefkat, ruhuma ağır bir yük;

Gözlerimin ardında, söyleyemediğim bin yıllık noksan.

Evin her köşesi bir ayna, her ayna bir mahkeme,

Adımlarımın sesi dahi artık bana ait değil.

Bir uçurum kenarında yürüyorum, elini tutarken;

Gönlümün bir yanı kış, diğer yanı çaresiz bir eğil.

Affedilmek değil bu, anlatamamanın kör düğümü,

Uykunun en derin yerinde bile uyanık kalmak gibi.

Sana ait bir hayatın ortasında, emanet bir ruhla,

Kendime bile itiraf edemediğim o gizli yenilgi.