Konuşmayan her şey severdi onu,
Özellikle begonviller ve gökkuşağı ispinozu.
O ise kendi ahında define bulurdu.
Kimsesizliği vardı,
Ve,
Bir de güzelliğinin narin yankısı.
Anlıyordum,
Anladıkça daha çok bırakıyordum.
Bıraktıkça ağırlığınca göktaşları.
Sahi,
Bulutlar da olmasa gözyaşlarını nereye dökerdin?
Kayıt Tarihi : 13.05.2026 01:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!