Yağmurun Cebinde Gökkuşağı

Zemheri daha çökmemişti dağların
Zirvesine
Solan bir yaprak gülümsedi
Endişeli bir gülüşle
İçimden kopan sessiz fırtınaya
Boyun eğip toprağa düşerken

"Üzülme" dedi
Geçip giden baharların ardından
Gülüşün gökyüzüne
Bırakılmış beyaz bir bulut olsun
Yağmurun cebinde gökkuşağı
Gün gelir
Aydınlatır renkleri ile kararan geceni

Kaybolma karanlık düşlerin kıyısında
Ne de olsa
Misafirdir günbatımı geceye
Bırak o yersiz kaybetme endişesini
Sana ait olanın
Yolu, bil ki; çıkmaz başkasına azizim