Sessizce Ağlayan Dizeler
Bir insan kaç kez kırılır
kimse duymadan?
Gülüşlerimin arkasına sakladım
enkaz olmuş hayallerimi.
Yürüyemedim bazen hayata doğru,
Sessiz Yara
Bir sessizlik var içimde, Adını koyamadığım bir sızı. Ne zaman gece çökse üstüme, Konuşur benimle yalnızlığım.
Senin gidişin, Bir kapının kapanması değildi sadece. Bir hayatın içinden ışığın çekilmesiydi, Bir kalbin kendi kendine karanlığa gömülmesiydi.
Sana tutunduğum günleri hatırlıyorum, Bir çocuğun umuda sarılışı gibi. Oysa sen, Benim tuttuğum eli çoktan bırakmışsın.
Ben seni severken büyüdüm aslında, Ama sen giderken küçüldü içimdeki dünya. Bir insan nasıl aynı anda hem sevebilir Hem de yıkılabilir, bunu sen öğrettin bana.
Şimdi sokaklar aynı sokaklar, Ama adımlarım eksik gidiyor her yere. Bir yanım hep senden önceki ben, Diğer yanım senden sonra susmayı öğrenen ben.
Sevmek güzeldir…
Bir insanın adını kalbinde saklamak, Onun sesini duyunca dünyanın bütün yükünü unutmak güzeldir…
Sevmek; Bir mesaj gelince sebepsizce gülümsemek, Kalabalığın içinde bile onu düşünmek, Gece herkes uyurken onun hayaliyle konuşmaktır…
Bazıları sevgiyi kolay sanlar… Bir “Seni seviyorum” demekle aşkın yaşandığını düşünür. Oysa gerçek sevgi; Bir insanın yaralarını incitmeden dokunabilmektir…
Gerçekten seven insan, Sevdiğinin gözündeki küçücük hüznü bile fark eder. “İyiyim” dese bile sesindeki kırgınlığı hisseder… Çünkü sevgi sadece bakmak değil, Kalpten anlayabilmektir…
Sevmek bazen beklemektir… Saatlerce telefona bakıp bir mesaj gelmesini istemek, Gelmediği hâlde “Belki yazar” diye umut etmektir…
Son Kez
Son kez adını fısıldadım geceye,
Yıldızlar sustu, ay gözlerini kaçırdı.
Sanki bütün gökyüzü biliyordu,
Bu vedanın geri dönüşü olmayacağını.
SUSAN KALPLERİN ŞEHRİ
Bu şehirde herkes konuşuyor…
Ama kimse gerçeği söylemiyor.
Herkes iyi insan rolünü oynuyor,
ama kimsenin vicdanı sahneye çıkmıyor.
Yüzler gülüyor,
SUSARAK BÜYÜYENLER
Ben susmayı öğrendim,
çünkü bazı acılar anlatıldıkça küçülmez.
Kalbimden geçenleri susturdum,
insanlar rahat uyusun diye…
Herkes güçlü sandı beni,
TEKERLEKLERİMİZ UMUT
Biz tekerlekli sandalyemizden kurtulmak istemiyoruz,
çünkü o bizim yükümüz değil, yol arkadaşımız.
Hayatı ayakta değil belki,
ama dimdik bir yürekle karşılıyoruz.
Tekerleklerimiz acziyet değil,
YARIM KALAN AŞK
Onu sevdim,
adını kalbimde fısıldayarak…
Gülüşü bahardı,
bakışı ömrüme denk düştü.
Bir kız sevdim,
Yokluğuna Alışamadım
Seni sevmek,
zamanın durduğu bir yerde
kalbimi sana emanet etmekti.
Gülüşün, en karanlık gecemde bile
içimde bir ışık yakardı.
Zamanın Hükmü
Saat kırıldı, zaman durmuyor,
Dakikalar sessiz, yüreğimde bir sızı var hala.
Kimsenin yokluğu, son değil hayatımda,
Kaybedilenler, yalnızca gölgelerde çaresiz dolaşır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!