Gökhan Sağıt Şiirleri - Şair Gökhan Sağıt

ENGELLİ DEĞİL, ENGELLENMİŞİZ
Bize “engelli” diyorsunuz.
Kolayınıza geliyor, değil mi?
Tek bir kelimeyle hayatımızı özetlediğinizi sanıyorsunuz.
Ama gerçek şu:
Biz engelli değiliz.

Engelliler İçin Yazarım

Ben şiiri yalnızca kelimelerle yazmam,
Bir damla gözyaşıyla, bir tutam umutla yazarım.
Kimi zaman yürüyemeyen bir çocuğun hayallerini,
Kimi zaman sessiz kalan bir yüreğin çığlığını yazarım.

ENGELSİZ YÜREKLER
Bedenler susar bazen,
ama yürekler asla engelli değildir.
Bir bakış anlatır bin kelimeyi,
sessizlik çığlık olur anlayana.
Yollar dar olabilir,

Eski Yarası Sevda

Bir zamanlar adını kalbime yazmıştım,
Silinir sandım, yıllar geçti silinmedi.
Her mevsim başka bir hüzün bıraktı içime,
Ama senin izlerin hiç eksilmedi.

Geçmeyen Aşk Yarası
Bir zamanlar adını duyduğumda Yüzümde güller açardı. Şimdi aynı adı duyunca İçimde bir mezar sessizliği var.
Sen gittin... Belki sana göre sıradan bir ayrılıktı. Ama bende bir ömrün yarısı kaldı, Bir ömrün yarısı da seninle gitti.
Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Takvimler değişti, Mevsimler gelip geçti, Ama kalbimde duran o son vedan Bir gün bile eskimedi.
Geceleri uykuya dalarken Aklıma hep aynı soru geliyor: Madem gidecektin, Neden umut olmuştun bana? Madem unutacaktın, Neden "Seni seviyorum" demiştin?
Bir şarkı duyuyorum bazen, Bir sokaktan geçiyorum, Bir rüzgâr yüzüme değiyor... Her şey seni hatırlatıyor. İnsan bir kişiyi sever de Bütün dünyayı ona benzetir mi? Ben benzettim.

Gözlerimdeki Gülümsemeye Aldanmayın
Gözlerimdeki gülümsemeye aldanmayın,
İçimde koca bir ömür ağlıyor.
Herkes mutlu sanıyor beni,
Oysa yüreğim sessizce kanıyor.
Bir zamanlar umut ektiğim yollar,

Güneş, Yıldızlar ve sen

Güneş doğarken adını fısıldar sabaha,
Yıldızlar gece olunca seni anlatır bana.
Yağmur damlaları düşerken sessizce toprağa,
Kalbim her defasında yeniden koşar sana.

Babam…
Sana “baba” diye seslenmek bile artık içimde bir sızı,
Adını her andığımda kalbim biraz daha eksiliyor.
Sen bu dünyadan giderken,
Ben sana son kez sarılamadım…
Ellerini tutamadım baba,

Hayatın İçinden
Hayat dedikleri şey, Bir sabah umutla uyanıp, Akşam yorgun düşlerle uyumaktır bazen.
Kimi zaman kalabalıkların içinde yalnız kalmak, Kimi zaman da yalnızlığın içinde kendini aramaktır.
Bir çocuk gördüm bugün, Ayakkabıları eskimişti, Ama hayalleri yepyeniydi. Kimsenin fark etmediği bir köşede, Geleceğe dair umutlar kuruyordu. Belki de sahip olmadığı oyuncakların değil, Sevginin eksikliğini hissediyordu.
Bir anne gördüm sonra, Yüzünde yılların bıraktığı izler vardı. Gülümsemeye çalışıyordu ama Gözleri çok şey anlatıyordu. Kendi acılarını içine gömüp, Çocuklarına umut olmaya çalışıyordu. Kim bilir kaç gece, Sessizce ağlayıp sabaha güçlü uyanmıştı.
Bir baba gördüm, Ellerindeki nasırlar yılların hikâyesiydi. Kimse onun yorgunluğunu sormuyordu. O ise ailesinin geleceği için Hayatla mücadele etmeye devam ediyordu. Belki yorulmuştu, Belki kırılmıştı, Ama pes etmeyi hiç düşünmemişti.

İçimde Ölen Çocuk

Ben en çok çocukluğuma ağladım,
Oyuncaklarım kırıldığı için değil,
Kimsenin kırılan kalbimi görmediği için.