Neden ki…
Çocuklar gülmeli gökyüzüne,
Masum eller tutmalı oyuncakları,
Kadınlar umut taşımalı yüreklerinde.
Ama bir karanlık düşüyor ansızın,
Sessiz, acı dolu, hiç affetmeyen.
ÖZLEDİM SENİ
Seni özledim…
Öyle sıradan bir özlem değil bu;
gecenin sessizliğinde
adını kalbime fısıldayacak kadar derin,
Bu dünyada koşarız durmadan, nefes nefese,
Para peşinde, malda mülkte gözü kara.
Kalpler kırılır, dostluklar unutulur sessizce,
Çünkü hırs büyür, sevgiyi unutur insanın fıtratı.
Ama bir gün gelir, kapımız çalınır sessizce,
Seni Hep Yeniden Başlamak İsterim
Seni bulmaktan önce aramak isterim,
Adını rüzgârlara sorup izini sürmek.
Seni sevmekten önce anlamak isterim,
Gözlerinden geçen hüznü bilmek.
Bir yabancı gibi çıkma karşıma,
Seni Unutmadım
Susuyorsam unutmak için değil,
İçimde büyüyen özlemi saklamak içindir.
Çünkü bazı isimler vardır;
Dudaklardan silinse de
Yürekten asla silinmez.
Sensizliğe Alışamadım
Sensizliğe alışamadım ben,
Aradan geçen onca zamana rağmen.
Takvimler değişti, mevsimler geçti,
Ama içimde bıraktığın boşluk hiç değişmedi.
Bir zamanlar sesinle güzelleşen günler,
Sensizliğin En Ağır Hali”
Bir gün değil…
Her gün içimde biraz daha eksiliyorsun.
Adını anınca titreyen kalbim
Şimdi susmayı öğreniyor…
Ama bil ki bu susuş unutmak değil,
Sessizce Ağlayan Dizeler
Bir insan kaç kez kırılır
kimse duymadan?
Gülüşlerimin arkasına sakladım
enkaz olmuş hayallerimi.
Yürüyemedim bazen hayata doğru,
Sessiz Çığlık
Ben aslında bu kadar suskun değildim,
Hayat susturdu beni...
Her darbeyle biraz daha eksildim,
Sessizliğin Kanatlarında
Bazı acılar konuşmaz,
Yalnızca gecenin omzuna yaslanır.
Bir yıldız kayar usulca,
Dilek değil, yarım kalmış hayatlar bırakır ardında.
Rüzgâr, eski bir mektup gibi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!