ÖZLEDİM SENİ
Seni özledim…
Öyle sıradan bir özlem değil bu;
gecenin sessizliğinde
adını kalbime fısıldayacak kadar derin,
gözlerimi kapattığımda
sana sarılacak kadar gerçek.
Bazen bir şarkı duyuyorum,
sanki sesin geliyor uzaklardan.
Bir rüzgâr dokunuyor yüzüme,
“Buradayım.” der gibi…
Ben yine seni düşünüyorum,
yine sana dalıyor gözlerim.
Bil ki sevgilim,
özlemek yalnızca seni görmek istemek değil;
sesini duymak,
gözlerine bakmak,
ellerini tutmak,
yanında sessizce dururken bile
kalbimin seninle konuşmasıdır.
Geceleri yıldızlara bakıyorum,
her birinde senden bir iz arıyorum.
Ay bile seni anlatıyor bana;
çünkü sen aklıma düştüğünde
gecenin karanlığı bile
güzelleşiyor.
Bazen düşünüyorum:
Acaba sen de beni
benim seni özlediğim kadar özlüyor musun?
Bir an olsun gözlerini kapatıp
beni kalbinin içinde arıyor musun?
Ben seni
takvim yapraklarında geçen günler gibi değil,
ömrümün içine işlenmiş
bir sevda gibi özlüyorum.
Sen yanımdayken bile
bazen seni özlüyorum.
Çünkü insan sevdiğine doyamıyor;
her bakışında yeniden âşık oluyor,
her dokunuşunda yeniden
kalbine sarılıyor.
Sen benim
kalbimde açan en güzel çiçeksin.
Her sabah yeniden doğan umudum,
her gece içimi ısıtan
en güzel hayalimsin.
Ve bir gün
“Beni ne kadar seviyorsun?” diye sorarsan,
sana tek bir cevap vereceğim:
“Bir insan,
sevdiğini her nefeste özlüyorsa,
onu anlatmaya
bir ömür yetmez.”
Ben seni seviyorum…
Hem de her geçen gün
biraz daha derinden.
Çünkü bazı insanlar
hayatımıza yalnızca girmez;
kalbimize yerleşir,
ruhumuzun en sessiz köşesinde
kendine bir ömürlük yer bulur.
Sen benim kalbime yerleştin.
Ne zaman gözlerimi kapasam
seni buluyorum orada.
Ve bil ki sevgilim,
ben seni yalnızca bugün değil,
yarın da,
sonraki gün de
özleyeceğim.
Çünkü sen,
özlenmesi bitmeyen
en güzel sevdam oldun.
Ben seni
bir ömür seveceğim…
Bir ömür özleyeceğim.
Ve kalbim attığı sürece
adını sevdam diye taşıyacağım.
Kayıt Tarihi : 15.08.2026 00:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin Hikâyesi “Özledim Seni”, sevdiği insana duyulan derin özlemin ve kalpte hiç dinmeyen sevginin hikâyesidir. Bu şiir, sevdiğinden uzak kalmanın verdiği sessizliği anlatırken, özlemin yalnızca birini görmek istemek olmadığını hatırlatır. Bazen bir şarkıda, bazen yüzümüze dokunan bir rüzgârda, bazen de gecenin sessizliğinde sevdiğimiz insanı yeniden buluruz. Şiirdeki kişi, sevdiğinin yanında olmadığı anlarda bile onu kalbinde yaşatır. Yıldızlara bakarken onun izini arar, ayın ışığında onu düşünür. Çünkü gerçek sevgi, mesafelerle kaybolmaz; aksine özledikçe daha da derinleşir. Bu şiirin en büyük duygusu şudur: İnsan gerçekten sevdiği kişiye hiçbir zaman doymaz. Yanındayken bile onu özler, her bakışında yeniden âşık olur ve kalbinde ona yeniden sarılır. “Özledim Seni”, aslında tek bir kişiye yazılmış bir şiirden çok, hayatında birini derinden sevmiş ve onu özlemiş herkesin hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar hayatımıza sadece girmez… Kalbimize yerleşir. Ve bazı sevgiler vardır; ne zaman geçer, ne de mesafelerle azalır. Sadece insanın içinde, sessizce büyür. Bu şiir, işte o bitmeyen özlemin ve ömürlük sevginin kalpten dökülen sesidir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!