İçimde Ölen Çocuk
Ben en çok çocukluğuma ağladım,
Oyuncaklarım kırıldığı için değil,
Kimsenin kırılan kalbimi görmediği için.
Bir pencerenin önünde büyüdü ömrüm,
Dışarıda kahkahalar vardı,
İçeride ise sessizliğin yankısı...
Ben hep izleyen oldum,
Hiç gerçekten yaşayan olamadım.
Bir dosta güvendim, sırtımı döndüm,
Sırtımda ihanetin izlerini buldum.
Sevgiye uzandım, avuçlarıma aldım,
Rüzgâr gibi dağılıp gitti.
Gece olunca herkes evine döndü,
Ben yalnızlığıma döndüm.
Duvarlar adımı ezbere bilir oldu,
Çünkü en çok onlarla konuştum.
Kim bilir kaç kez öldüm içimde,
Kaç kez yeniden ayağa kalktım kimse görmeden.
Gülüşlerimin ardında,
Yıllarca sakladığım çığlıklar vardı.
Şimdi aynaya bakıyorum;
Saçlarımdaki aklar değil,
Yaşayamadığım yıllar konuşuyor.
Bir gün ben de bu dünyadan gidersem,
Arkamdan çok ağlamayın.
Ben zaten her gece biraz daha öldüm,
Siz yalnızca son nefesimi duyacaksınız.
Ve eğer bu dizeler yüreğine dokunduysa,
Bil ki aynı acının iki farklı ismiyiz.
Çünkü bazı insanlar yaşamaz;
Sadece hayata sessizce katlanır.
Kayıt Tarihi : 26.06.2026 00:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin Hikâyesi Bazı yaralar vardır; ne görünür ne de kolayca anlatılır. İnsan büyür, yıllar geçer ama içinde hep bir çocuk yaşamaya devam eder. O çocuk, bazen sevgisizliği, bazen yalnızlığı, bazen de anlaşılamamanın acısını taşır. "İçimde Ölen Çocuk", dışarıdan güçlü görünen ama içinde sayısız kırgınlık saklayan insanların sessiz çığlığıdır. Bu şiir, çocuklukta başlayan eksikliklerin, zamanla nasıl derin izlere dönüştüğünü; güvenin ihanete, umudun yalnızlığa dönüşmesini anlatır. Her dizesinde, görünmeyen acılarla yaşamayı öğrenen insanların ortak hikâyesi vardır. Çünkü bazı insanlar, hayata gülümserken bile içlerinde her gün biraz daha eksilir. Bu şiir, sadece bir kişinin değil; sustuğu hâlde çok şey anlatan, geceleri sessizce ağlayan herkesin yüreğine seslenmektedir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!