İçimde Ölen Biri Var Şiiri - Rasimin Gün ...

İçimde ölen biri var,
Ne cenazesini kaldıran var bu enkazın
ne de yasını tutan.
Her sabah biraz daha eksilerek uyanıyorum
bu köhne gövdeden,
Aynaya baktığımda gördüğüm o yabancı,
çoktan teslim olmuş zamana.
Ne bir çığlık kopuyor boğazımdan
ne de bir damla yaş gözümden,
Sadece sessiz, derinden ve ağır bir kanama bu...

Seninle birlikte gitmiş meğer
içimdeki o çocuk, o saf adam,
Şimdi geriye kalan; duvarları dökülmüş,
pencereleri kırık bir han.
Kimse bilmiyor bu içerideki sessiz kıyameti,
bu amansız vedayı,
Sokaklar kalabalık, hayat akıp gidiyor kendi telaşıyla,
Ama benim göğsümün ortasında,
üzeri örtülmemiş bir mezar duruyor.
İçimde ölen biri var yar; o ölen bizzat bendim...

Kimse fark etmedi gittiğini,
oysa ben her gün bir parçasını defnettim
bu şehrin ortasında,
Ne bir mermer taşı dikildi adına
ne de bir duası okundu arkasından.

Geceleri bu odanın ışığını söndürdüğümde,
en çok onun yokluğu ağır geliyor omuzlarıma;
Yarım kalan cümleler gibi,
söylenmemiş o son sözler gibi
boynu bükük kalakaldım.
Bir zamanlar hayat dolu olan o benden geriye
sadece bu sükût kaldı.
Ve ben, kendi içimde taşıdığım
o kimsesiz tabutla dolaşıyorum
şimdi sokaklarda...

Aynalar bile tanımıyor artık bu solgun yüzü,
Gözlerimin feri sönmüş,
dilimde yarım kalmış bir türkü.
Ne bir iade-i itibar var bu yıkık dökük hayata,
Ne de kapımı çalacak o mucizevi bir "merhaba".
İçimde ölen o adamın matemini tutuyorum
şimdi tek başıma,
Ve kimse, hiç kimse bilmiyor
bu göğsün altında yatan o sessiz mezarı...