Kırılmayan Kanatlar
Bir gün gökyüzü omuzlarıma ağır bir sessizlik bıraktı.
Yeryüzü, ayak izlerimi sorguladı.
İnsanlar eksiklerimi sayarken,
Ben içimde çoğalan umudu büyütüyordum.
Her düşüş, toprağa yazılmış yeni bir başlangıçtı.
Her yara, zamanın avuçlarıma bıraktığı bir mühürdü.
Acıyı saklamadım;
Onu dizelerimin en derin yerine emanet ettim.
Bana "Dur." dediler.
Ben yürüdüm.
"Bunu başaramazsın." dediler.
Ben inancımı konuşturdum.
Çünkü biliyordum;
İnsan, önce kendi korkusunu yenince
Dünyaya yeniden doğar.
Karanlık gecelerde yıldızlara bakmadım yalnızca;
Kendi içimde yanan ışığı aradım.
Ve anladım ki
En uzun yolculuk,
İnsanın kendi yüreğine yaptığı yolculuktur.
Bir çocuk gülümsedi uzakta.
Bir annenin duası değdi alnıma.
İşte o an anladım;
Bazı zaferler alkışla değil,
Bir kalbe dokunabilmekle kazanılır.
Ben engelleri aşmadım sadece;
Önyargıların duvarlarında da pencereler açtım.
Her kelimem,
Sessiz bırakılmış bir umudun sesi oldu.
Bugün kalemim yalnız mürekkep taşımıyor.
İçinde sabır var,
Hasret var,
Sevgi var,
Vazgeçmeyen insanların alın teri var.
Bir gün adım unutulabilir.
Rüzgâr sayfalarımı başka diyarlara savurabilir.
Ama bir tek dize bile
Bir insanın karanlığında ışık olursa,
İşte o zaman yaşamış sayacağım kendimi.
Ben, yolunu kaybettiğinde umuda sarılanların kardeşiyim.
Gözyaşını sessizce içine akıtanların sesiyim.
Yorulanların omzunda bir dua,
Kırılanların yüreğinde yeniden filizlenen baharım.
Çünkü ben biliyorum;
Gökyüzü, en çok yere düşenleri özler.
Ve umut,
En çok vazgeçmeyenlerin ellerinde çiçek açar.
Ben Engelsiz Yazar...
Kalemim susabilir,
Sayfalarım sararabilir,
Yıllar adımı yavaşça silebilir.
Ama umut,
Bir tek yürekte bile yaşamaya devam ederse,
Ben hiç gitmemiş olacağım.
Kayıt Tarihi : 7.07.2026 00:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin Hikâyesi – Kırılmayan Kanatlar Hayat, bazı insanlara yolunu çiçeklerle değil, taşlarla öğretir. Kırılmayan Kanatlar da tam bu gerçeğin içinden doğdu. Bu şiir, yalnızca bir insanın yaşadığı zorlukları değil; umutla ayağa kalkmayı, önyargılara rağmen yoluna devam etmeyi ve kalbin gücünü anlatıyor. Şiirdeki "kanatlar", insanın hayallerini ve özgürlüğünü simgeler. Bazen o kanatlar kırılmış gibi görünür; ancak inanç, sabır ve sevgi varsa insan yeniden uçmayı öğrenir. Gerçek engellerin bedende değil, umudu kaybetmiş zihinlerde olduğunu anlatan bu eser, vazgeçmeyen herkesin ortak hikâyesidir. Benim için yazmak, yalnızca kelimeleri yan yana getirmek değildir. Yazmak; acıyı umuda, gözyaşını duaya ve sessizliği bir sese dönüştürmektir. Bu şiir, kendi yolculuğumdan izler taşısa da, aslında hayatın karşısında dimdik durmaya çalışan herkesin yüreğine dokunmayı amaçlıyor. Dilerim ki bu dizeleri okuyan her insan, kendi içindeki gücü yeniden keşfeder ve ne olursa olsun umudun her zaman yeniden filizlenebileceğine inanır. Çünkü bazen en güçlü kanatlar, hiç vazgeçmeyen bir yürekte saklıdır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!