90- Tenışta Nave Te Şiiri - Ali Fırat Dicle

90-TENIŞTA NAVÊ TE

Payîz, berî ku sarbûna xwe bihêle ser milê min,
Ezman bi hêdî dibe parçeyên neynikek westiyayî.
Di nav kolanan de bêhna pelên hejmartî,
Dengê te ji dîwaran kişiyaye, ne siyê te jî maye.

Mirov carinan bi bêperwaî dixwaze jiyanê hembêz bike,
Di porteqaliya şikestî ya êvarê de,
Li goşeyek rêyan bi tesadufî çavên te bibîne,
Li aliyê ji bîrkirî yê rêhesinan,
Di vagonêkî camê wî şewitî/bûhêkirî de,
Dengê hilmên hundirîn ên mîna hesinê nazik
Bi tenêtiyê re hevaltiyê dike.

Ger ez sibehêkî nehatiye destlêkirin bihêlim nav destên te,
Dem li ser bijangên min dibe perçe-perçe.
Ez her ku biçim, tev li kîjan qerebalixiyê bibim,
Aliyê xwe yê disewite bi xeyala te dipoxim.
Lê tu, li tu derê nî yî.

Ger ihtîmala temenekê ji dilê min derbas bibe ji nişkê ve,
Bê ku cîhanê bişkînim, bê ku evînê pîs bikim,
Şev dest pê dike mîna ku dibêje: “Bêdeng be.”
Û ez her tiştî ji kênara navê te bang dikim.

22.05.2026