Gizli İnancım Şiiri - Kasım Kobakçı

Ateşimsin külümsün sen benim, dinmeyen sancımsın,
Yüreğimde bıçaksın sen benim, gizli inancımsın.
*
Çıkmazımsın, duvarımsın sen benim, yıkılmaz bendim,
Kördüğümle bağlandığım tek yersin, yıkılan kentim.
*
Ulaşamam sana ben, taşlıdır, dikenli yollarım,
Kırılmıştır uzansam, tutmayan, kuruyan kollarım.
*
Feryat eder susmayan yüreğim, kanatır içimi,
Zindan oldu ufuklar, kaybettim ben bütün seçimi.
*
İsyanımsın, kavgamsın sen benim, dinmeyen şu sızım,
Alın yazım silinmez, karanlık göklerde yıldızım.
*
Uçurumum, kuyumsun sen benim, bitmeyen düşüşüm,
Ayaza kesti dünya, donuyor içimde gülüşüm.
*
Ulaşamam sana ben, yüksekte kilitli kapılar,
Parçalanır yumruğum, kan revan yıkılmaz yapılar.
*
Sağır olmuş ormanlar, dinlemez ağlayan sesimi,
Boğuluyor bu boğaz, kestiler benim nefesimi.
*
Kırbacımsın yaramsın sen benim, hiç dinmeyen ağrım,
Sağır oldu alem bak, duyulmaz kopsa da bu çağrım.
*
Sarhoşluğum, girdabımsın benim, en derin denizim,
Silindi adımlarım, kalmadı kumsalda bu izim.
*
Ulaşamam sana ben, dağların karları çok derin,
Buz tutuyor adımlar, mezarı oldular bu yerin.
*
Çağırırım boşluğa, seslenir yollara çaresiz,
Gölgelerim peşimde, dolaşır her yana kimsesiz.
*
Zehirimsin, azabım sen benim, dinmeyen ateşim,
Yakıp yıkan fırtınam, külüme gömülen güneşim.
*
Tutsaklığım, zindanım sen benim, demirden kafesim,
Tükendi tüm sözlerim, çıkmıyor artık hiçbir sesim.
*
Ulaşamam sana ben, yakıyor kavuran çöllerin,
Sırra kadem basıyor, o bulunmaz zalim ellerin.
*
Son buluyor nefesim, dökülür yerlere yaprağım,
Kapandı tüm yollarım, üstümü örtüyor toprağım.