Gitmek İçin Gelme Şiiri - Sabri Servetoğlu

İstanbul yine yağmurlu.
Kız Kulesi yerinde,
vapur geçiyor uzaktan.

Ben seni düşünüyorum.
Neden, bilmiyorum.

Aslında seni özlemiyorum.
Hiç yaşanmamış şeyleri özlüyorum.

Mesela aynı masada oturmayı,
senin çay içmeni,
benim sigara yakmamı.
Gece olup da
“Gitme.” dememi.

Sen de gitmesen.

Olmadı.

İnsan en çok
olmamış şeyleri hatırlıyor galiba.
Çünkü olan bitiyor,
olmayan akılda kalıyor.

Sen de kaldın.

Bir bakışın kaldı.
Ben o bakışta
kendime rastladım biraz.
Eski yaralarımı gördüm.

Korktum.

Çünkü insan
başkasının gözünde kendini görünce
biraz utanıyor.

Şimdi senden çok şey istemiyorum.
İstanbul'u değiştirme,
denizi durdurma,
Kız Kulesi'ni yerinden oynatma.

Gel yeter.

Ama gelirsen
gitmek için gelme.

Ben gidenlerden yoruldum.
Kapı seslerinden,
boş odalardan,
“Bu da gider mi?” diye düşünmekten.

Bana büyük sözler söyleme.
“Ömrümün sonuna kadar” deme.

Sadece:

**Buradayım.**

De.

Çünkü ben artık
aşktan çok
aşkın kalmasını istiyorum.

Ben biraz kırığım.
Sen de öyleysen
daha iyi.

Birbirimizi düzeltmeyelim.
Yan yana oturalım yeter.

Çay koyarım.
İki şeker bırakırım yanına.

Kullanırsın, kullanmazsın.

Dışarıda yağmur yağar,
vapur geçer,
İstanbul yine canımızı sıkar.

Biz otururuz.

Konuşmayız belki.

Sen camdan bakarsın,
ben sana.

Sonra sabah olur.

Sen hâlâ burada olursun.

İşte o zaman
dünyada pek bir şey değişmemiş olur.

Ama ben
yalnız olmam.

Gel.

Kapıyı açtım.

Çay da hazır.

**Buradayım.**