Gidiyorum kendime Şiiri - Sempatiksair E ...

GİDİYORUM

Gidiyorum… ardımda suskun bir şehir bırakarak,
Yüreğimde bin sızı, gözlerimde gece var.
Ne bir veda sözü kaldı, ne de söyleyecek hâlim,
Kırılan her yanımı sessizce alıp gidiyorum.

Gidiyorum… yollar benden, ben yollardan usanmış,
Her adımım geçmişimin gölgesine bulanmış.
Bir zamanlar “kal” diyen o ses şimdi uzaklarda,
Adını içimde saklayıp, kendimden gidiyorum.

Geceler şahidimdir, sabahlar bilmez hâlimi,
Kimse görmedi içimde büyüttüğüm âlemi.
Bir ömrün enkazından tek bir umut seçerek,
Düşe kalka, yara yara, yeniden gidiyorum.

Bana kalan ne varsa, bir avuç hatıra şimdi,
Gülüşün duvarlarda asılı bir resim gibi.
Seni değil, kendimi kaybettiğim yerde buldum;
Senden değil… içimdeki senden gidiyorum.

Belki ardımdan bakıp “neden?” diyeceksin bir gün,
Belki susacak gökyüzü, kararacak bütün gün.
Ben sana kırgın değil, kendime yorgun gidiyorum,
Bir ömrü tüketmeden, ömrümden gidiyorum.

Gidiyorum… ama sanma yenildim bu hayata,
Her kayıp bir kapıdır, her yara başka bir veda.
Beni yıkan ne varsa ardımda bırakıp artık,
Küllerimden doğacak yarınlara gidiyorum.

Ve son kez dönüp baktım, sustu bütün kelimeler,
Bir zamanlar “biz” dediğim yerde şimdi sessizlik eser.
Ne kin taşıyorum artık, ne de senden bir haber;
Ben geçmişi toprağa verip, geleceğe gidiyorum.

Gidiyorum… ardımda susacak bütün hatıralarla,
Bir daha dönmemek üzere, kendime doğru gidiyorum.

Sempatiksair/Emrah Alince.