Geride Bırakılan Şiiri - Berkan Can Dilsiz

Bir eylül sabahı uyanmışım sevdiğim,
Aklımda yine seninle...
İnzibatsız düşerken yapraklar birer birer
Ankara'nın münzevi kaldırımlarına;
Kaskatı ve bir o kadar da edalı soğuğunu alıp yanıma bu şehrin,
Beyhude düşüncelere sarılıp, buruk bir tebessümle...
Seni hatırlatan herhangi bir şarkıda
Yürüyorum şimdi dağınık bir kalabalığın arasında.

Titrerken yüreğim; yitirdiğim zaman ve çocuksu hayallerimin çetrefilli kavgasında,
Kayboluyorum usul usul, dinmeyecek bir çığlığın ortasında...

Ankara gibisin diyorum ya;
Nazını müebbet çekmekten boğuluyorum,
Sensiz de can bulmuyorum...

Sessiz sedasız, incitmeden
Toprağa düşen yağmur edasıyla sevmiştim seni.
Sen ise dolu gibi yağdın üzerime;
Kırılmadık ne bir dal bıraktın,
Ne de bir hatır...

Sevmek için türlü neden varken
Amaçsızca sevmeli insan.
Ankara'yı bu yüzden seviyorum belki de;
Sebepsizce...
Ama her güzel şeyi, Onu sevmeye bir neden kılarak.

Bu şehirden her ayrılışımda geride;
Sınıf tahtasında bol çarpılı yazılı ismimi,
Kuğulu Park'ın kuğularına emanet derdimi,
Gökyüzündeki umutlarımı
Ve uykusuzluğumun azmettiricisi olan yokluğunu bırakıyorum.

Ne çok benzerdi Ankara'nın kışına şımarık sevdam...
Ellerim donar, yüreğim titrerdi.

Diyorum ya; vurulacaksan Eylül'e vurulacaksın.
Vefalı aydır...
Yüreğim ne zaman yaprak dökse,
Eylül de oturur eşlik ederdi bana.

Çocukluğum gibi sevdim seni...
Komşu çocuklarıyla pencere kenarına geçip
Sokaktan geçen arabaları "o senin, bu benim" kavgasıyla paylaşırken,
Sıra bana gelince tuttuğum o araba gibi...
Bir meçhulde kaybolan çocukluğum gibi,
Müşkülpesent düşlerimin arasında kaderimin en güzel köşesine istemiştim seni.